ჩავი ესპარტი 7 კვირას გამოტოვებს

ჩუამენის იმ უხეშ ვარდნას და ესპარტის 7 კვირით დაკარგვას უკვე უბრალოდ უიღბლობასაც ვერ დაარქმევ სრული კატასტროფაა, როცა კრისტენსენის, ერიკ გარსიას და კუნდეს არყოფნის ფონზე დაცვაში ბოლო ნათელი წერტილიც იანვრამდე გვაკლდება. მაგრამ მოდი რეალობას თვალი გავუსწოროთ: სანამ ეს ტრავმების ეპიდემია დაიწყებოდა, მანამდეც ხომ ყველამ კარგად ვიცოდით, რა დღეში იყო ჩვენი უკანა ხაზი? საერთოდ როგორ მივიდა „ბარსელონა“ იქამდე, რომ ამხელა ამბიციების გუნდი ჟერარ მარტინის იმედზე ვართ დარჩენილები და იმაზე ვლოცულობთ, მაგასაც რამე არ მოუვიდეს, თორემ ფიზიკურად სამი მცველით ვრჩებით?! მარტინი შეიძლება გამოდგეს ლა ლიგის აუტსაიდერთან როტაციაში, მაგრამ ტოპ-დონეზე არც სისწრაფე ჰყოფნის, არც სხარტია და პოზიციურად სულ იკარგება. იგივე ბალდეც შეტევაში და სისწრაფეში კი ბატონო, მაგრამ დაცვით ფაზაში, დიაგონალურ ჩაწოდებებზე, შორეულ ძელთან კაცის აყვანასა და კონცენტრაციაში დღემდე უმარტივეს, ბავშვურ შეცდომებს უშვებს. ბევრი ყველაფერს მარტო აწეულ დაცვის ხაზს აბრალებს, მაგრამ პსჟ-სთან პარიზში ის 4-2 და გუშინ სახლში რეალთან 1-2 მარტო ხელოვნური თამაშგარის ბრალი ნამდვილად არ ყოფილა. პარიზში საერთოდ ყველაფერი მოიშალა: ფლანგებზე ერთი-ერთზე თამაში პირწმინდად წავაგეთ, ცენტრალურ და განაპირა მცველებს შორის (ნახევარფლანგებში) უზარმაზარი დერეფნები რჩებოდა და თვითონ საჯარიმოშიც სრული ქაოსი იყო კაცის განაწილებაზე. როცა მეტოქე პირველ პრესინგს გვიჭრის, დაცვის ხაზსა და ნახევარდაცვას შორის კავშირი წყდება, დაზღვევა აგვიანებს და მეორე ტემპით შემოვარდნილ ფეხბურთელებს საჯარიმოში ვერავინ იჭერს. რეალთანაც ზუსტად იგივე სურათი ვნახეთ მაშინაც კი, როცა გუნდი უკან იხევს და პოზიციურად იცავს თავს, საჯარიმოში სიმჭიდროვე არ გვაქვს, ინდივიდუალურ დუელებს ვაგებთ და მეტოქის ნებისმიერი სწრაფი გადასვლა ჩვენს კართან ხანძრით მთავრდება. აქ უკვე პირდაპირ ფლიკის პასუხისმგებლობა დგება. გასაგებია მისი ვერტიკალური ფეხბურთი და აგრესიული პრესინგი, მაგრამ ტოპ-მწვრთნელი იმისთვის ხარ, რომ კონკრეტულ მატჩს და არსებულ რესურსს მოერგო. როცა ხედავ, რომ ძირითადის მცველები ლაზარეთში გყავს და ფლანგებზე ბალდე-მარტინის დუეტით გადიხარ, არ შეიძლება გუნდი ასეთი გახსნილი და უბალანსო ათამაშო, სადაც მცველები სულ იზოლაციაში და სწრაფ ვინგერებთან ერთი-ერთზე რჩებიან. არც საყრდენი ზონა აზღვევს ფლანგებს სათანადოდ და არც თამაშის „დაძინება“ და ბურთის კონტროლით ტემპის დაგდება ვიცით, როცა ანგარიშის შენარჩუნებაა საჭირო. წინ და ნახევარდაცვაში ამხელა ვარსკვლავური რესურსი გვყავს, უკან კი სისტემური ქაოსი და კლასის უდიდესი დეფიციტია. თუ ფლიკმა დაცვითი სტრუქტურა, ხაზებს შორის კომპაქტურობა და საჯარიმოს დაცვა ძირეულად არ გადააწყო, მარტო შეტევის იმედად ამ სეზონში სერიოზულ ტიტულს ვერ დავდებთ.