მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: აღარც პედრი

          ისევ ჩემპიონთა ლიგის მეოთხედფინალი, ისევ “ატლეტიკო”, ისევ დიეგო სიმეონე, ისევ ყველაფერი ცუდად არის. რამდენადაც ლა ლიგაში ჩაგრავს ბარსა მადრიდელებს, იმდენად არაფერი გამოსდის ჩემპიონთა ლიგაზე. ისე მოხდა, რომ ისევ “კამპ ნოუზე” შედგა პირველი მატჩი, წინა წლებში თუ უკმაყოფილონი ვრჩებოდით ყაიმით ან მინიმალური სხვაობით მოგებული მატჩით, ახლა ბარსა საერთოდ დამარცხდა. ადრე მიგვაჩნდა, რომ ერთი ბურთით მოგება საკმარისი არ იქნებოდა, ახლა კი სასწაულიც აღარ ქვია იმას, რაც ბარსას შემდეგ ეტაპზე გაიყვანს.

ბარსა მაინც ეცდება. არავის სხვა ისეთი სასწაულები არ მოუხდენია მოედანზე, როგორც ამ კლუბს, ახალი გამოცდილებაც იქნება, როგორც წესი, ასეთი მარცხის მერე “კამპ ნოუთი” ვემუქრებით ხოლმე მეტოქეს, ახლა ამ დარტყმის მერე გასვლაზე მოგვიწევს წასვლა, თან სად? “მეტროპოლიტანოზე”, სადაც სულ ცეცხლი ანთია.

ვნახოთ რა გამოვა.

ორი დარტყმა ერთ წუთში

ვიტყვი გულახდილად. წესიერად ვერ ვუყურე ამ შეხვედრას, დასავლეთიდან თბილისში დაბრუნება ვერ მოვასწარი, გზად გადავშალე ლეპტოპი, მაგრამ გვირაბში შეხვალ თუ არა კონტაქტი იკარგება და ნერვები იჭიმება, ამ ნერვებს თამაშმაც შეუწყო ხელი და სადღაც ბოლო წუთებისთვის, როცა მანქანას ბენზინი გაუთავდა, რადგან სადგურები რატომღაც დახურული იყო და ჩემ ტელეფონზე ძლივს დაჭერილი ინტერნეტით თითქმის ერთდროულად აინთო ანგარიში და წითელი ბარათი, აი აქ გაწყდა. არადა წინ მთელი მეორე ტაიმია ჩასასქროლი.

რაც ვნახე იმას ვიტყვი და ვნახე ალაგ-ალაგ. ვნახე, რომ ორივე მწვრთნელმა გადასარევად იცოდა რას თამაშობდა მეორე. ორივე მზად იყო და როგორც წესით ასეთ მატჩებში ან საერთოდ არ გადის გოლი, ან ერთი გადაწყვეტს ხოლმე ყველაფერს. სამწუხაროდ ორი საკვანძო მოთამაშე არ გვყავდა, ერთს სიმშვიდე მოაქვს, მეორეს დრაივი, აგრესია. ბარსას ორივე აკლდა, არც საკმარისი სიმშვიდე ჰქონია და არც საკმარისი აგრესია. აქტიურობდა რაშფორდი როგორც ვნახე, შეიძლება ყველაზე მეტ მომენტსაც ქმნიდა, მაგრამ არ არის ამ ეტაპზე ეგ საკმარისი. ამ ეტაპზე რასაც ქმნი უნდა შეაგდო, სხვაგვარად არაფერი გამოვა.

სამწუხაროდ კონტექსტიდან ამოგლეჯილი ვნახე ის გადამწყვეტი მომენტიც, და ამ გადამწყვეტს ისევ აბსურდი მოჰყვა, ბოლო იმედის ჯარიმაზე მსაჯმა ყვითელი ასწია, რატომ? არ ვიცი. ლოგიკა მკვდარია. მოკლა ჯიგარმა. აქ თუ ჯარიმაა, ავტომატურად წითელია. გადაამოწმეს და გააგდეს კუბარსი, მაგრამ, რამდენად იყო ეს შეხება საკმარისი იმისთვის, რომ ფეხბურთელი წაქცეულიყო, მომეჩვენა, რომ უბრალო შეეხო, კი არ დაიჭირა, კი არ ჩამოქაჩა, უბრალოდ შეეხო და წაიქცა ისიც რობიკოს ტარიელივით.

კარგად გაყიდა მომენტი და ეგეც შენი წითელი ბარათი.

თითქოს ეს არ გვეყოფოდა და ჯარიმაც ზუსტად დაარტყეს. ორმაგი დარტყმა გასახდელში მიმავალ ბარსას. ფლიკი მეორე ტაიმს ყოველთვის უკეთესად თამაშობს, მაგრამ ასეთ მძიმე მდგომარეობაში მე მგონი პირველად აღმოჩნდა.

აღარც პედრი

ახლა წარმოიდგინეთ ჩემი მდგომარეობა, როცა ისევ ვუბრუნდები თამაშს და ვხედავ, რომ პედრი არ არის მოედანზე. ლევანდოვსკის გაყვანა გასაგებია, წითელი ბარათის მერე ერთი შემტევი უნდა მოიხსნას, მაგრამ პედრი? ჯანდაბა, ეს რა ხდება ჩვენს თავს?! სავარაუდოდ ისევ ტრავმა. ვიღაცისთვის კუბარსის წითელი ბარათით დასრულდა ყველაფერი, ჩემთვის კი აქ, ამ მომენტში, როცა პედრი ვეღარ დავინახე.

მეორე ტაიმშიც მხოლოდ რაშს ჰქონია მომენტები, ერთი კი უნდა შეეგდო, ამ მოცემულონბაში, რომ კაცი მოახერხებს და ერთი-ერთზე პასს დაგიხატავს, ეგ უნდა შეაგდო. მაგრამ ვერ შეაგდო და სწორედ ამიტომ არის “დამხმარე კაცი”, რომელიც ახლა გვეხმარება რაფინიას არყოფნაში.

იყო ერთი ძალიან საინტერესო მომენტი, რაც დიდხანს იქნება განსჯის საგანი, მაგრამ ბარსას საჩივარს არაფერი მოჰყვება. რადგან, ასეთები ადრეც ყოფილა და არაფერი მოჰყოლია. საქმე ის არის, რომ არის რაღაც, რაც VAR-ის კაბინაშიც არ ჩამს, და ეს რაღაც არის განზრახვა. რა პასი იყო ეს? თამაშის გამხსნელი თუ უბრალოდ გაგორებული, ჰა, შენ შეიყვანე თამაშშიო. მეკარემ გააგორა და მცველმა ხელი შეახო. გაიგე ახლა რა ქნეს. ჩემთვის ეს პენალტია. ასე აღვიქვი მეკარის პასი, მაგრამ რამდენი კაციც არის, იმდენი აღქმა იქნება. აბა, ვინ რა დასკვნა უნდა გამოიტანოს.

კიდევ ერთი შეუსრულებელია მისიააა წინ.

მაგრამ ფიქრი მაინც თავისას შვება, ფიქრი ყოველთვის ოპტიმისტურია – თუ “ატლეტიკომ” შეძლო, ესე იგი, ჩვენც შეგვიძლია.