მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: ბარსა ისევ პირველია

                  ცუდ დღეებს კარგი მოჰყვება, ასეა ცხოვრებაში და ასეა ფეხბურთშიც. ასე სწრაფად გამოსწორდა ყველაფერი, ბარსა ისევ ლიდერია, “კამპ ნოუ” ისევ ბედნიერი და ცოცხალი, პედრი დაბრუნდა და ნელ-ნელა, ეტაპობრივად ფორმაშიც შევა. სხვა რა სჭირდება გუნდს სრული ბედნიერებისთვის? რა სჭირდება და რევანში “ატლეტიკოსთან”, მაგრამ ეგ მერე.

მანამდე კიდევ სულ სხვა ამბავია მოსაყოლი, წინა დღით დაიწყო ეს ამბავი, როცა “რეალ მადრიდმა” “ოსასუნასთან” წააგო. მოულოდნელად. ისევ და ისევ გაოცებას იწვევს ჩემში ლა ლიგის ქომაგი, სხვა ქვეყნებში თუ რაღაც გაფერმკთალდა, ესპანეთში ხალხს არაფერი ეტყობა იმისა, რომ ფეხბურთი აღარ აინტერესებს, პირიქით, ისევ ისეთი ვნებით ადევნებენ თვალყურს, ცხრილის ქვედა ნაწილის გუნდი იქნება თუ მეორე ლიგის გუნდი. ესპანეთში ფეხბურთი ცოცხალია.

ბარსას აუცილებლად მოსაგები ჰქონდა, “კამპ ნოუ” ზეიმითა და ხმაურით დახვდა ფეხბურთელებს, ერთი დიდი ტრიბუნა ისევ მოტიტვლებულია, მაგრამ ეშველება მაგასაც, რაღა დარჩა, სულ ცოტა და ეგეც გაივსება. ლაპორტა სტადიონს ასუფთავებდა, ჩაება საარჩევნო კამპანიაში და აბა ეგ როგორ შეეშლებოდა.

კანსელუს მასტერკლასი

მატჩი დაიწყო ფლიკის გუნდისთვის ტრადიციულად. პირველივე წამებზე ხიფათი შეიქმნა მათ კართან. ახსნა ვერ მოვუძებნე ასე რატომ ხდება, ახსნა ვერ მოუძებნა ვერც ფლიკმა თორემ აქამდე ხომ გამოასწორებდა. საბედნიეროდ ჟოან გარსია გვყავს კარში, მუდმივად ფხიზლად მყოფი მეკარე. “ოსასუნას” ბევრი არაფერი შეუქმნია, რაც შექმნა გარსიამ გააქრო. მერე კიდევ იმ კაცის შოუ დაიწყო, რომელიც გახდა კიდეც მატჩის საუკეთესო ფეხბურთელი, აიკლო ჟოაუ კანსელუმ მარცხენა ფლანგი, თავისი ცრუ მოძრაობებითა და რბილი, ზუსტი ჩაწოდებებით. ჯერ კიდევ მეორე წუთზე ყველაფერი კარგად გააკეთა, მცველებიც ჩამოიტოვა და ფეხზე დაასვა ბურთი კუნდეს, მაგრამ ფრანგმა ააცილა, უხერხულად მივიდა ბურთთან, ტანი გაექცა და დარტყმაც ააცილა. მცირე ხანში კი მაინც შევარდა, ბარსამ მეოთხე წუთზე გახსნა ანგარიში და აქაც კანსელუს ფეხი ურევია, ამჯერად მოედნის ცენტრში ითამაშა ძალიან კარგად, ფლანგზე ერიკ გარსიას გადააწოდა, ერიკმა მშვენივრად ჩააწოდა და მარკ ბერნალმა შეაგდო: კანსელუ – გარსია – ბერნალი, აბა, როგორია? რა საჭიროა ფორვარდები, მცველები იგებენ ამ თამაშს.

რამდენჯერაც კანსელუ გამოიჩენდა თავს იმდენჯერ ბალდეს გვიჩვენებდნენ სათადარიგო სკამზე. ისიც გაოცებული იყურებოდა, თავად ხომ ასეთ პასებს ვერ აკეთებს.

ამის მერე იყო ბარსას სრული დომინაცია, საკუთარ კარს მიჯაჭვული “ლევანტე”. ათამაშებდნენ ბურთს ასე გვარდიოლას “ბარსელონასავით”. ჰქონდა მომენტი რაფინიას, ლევანდოვსკის, მაგრამ შეაგდო ფრენკი დე იონგმა. აი ასე, ორი საყრდენის გოლებით დაწინაურდა “ბარსა”. და პასი ვისი იყო? ისევ კანსელუ, ისევ უზადო, რბილი და უზუსტესი პასი. ფრენკიმაც კარგად შეირბინა და საბოლოო ჯამში კარგი გოლიც გამოვიდა.

ოცდაექვსი ნამეტანია

ზუსტად ამდენჯერ მოარტყა ბარსამ ამ სეზონში ძელს ან ხარიხას. ძალიან ბევრია. ერთი მხრივ ეს სტატისტიკა გვაჩვენებს რომ ბარსა ხშირად ურტყამს კარისკენ, რაც დადებითი მოვლენაა, მეორე მხრივ კი გვაჩვენებს, რომ იღბალი დიდად არ არის ჩვენს მხარეს. მეორე ტაიმში ბევრი არაფერი შეცვლილა, ტრადიციულად, ლევანდოვსკი ფერან ტორესმა შეცვალა. ვერც პოლონელმა შეაგდო და ვერც ფერანმა. ორივე უღიმღამოა ბოლო დროს. არადა, ახლა არის მათი ნიჭი და უნარი საჭირო. მოგვიანებით პედრიც ჩაერთო თამაშში, ნელი ნაბიჯით, უბრალოდ ბურთი რომ ეგრძნო იმისათვის, პედრი დაბრუნდა და გავიზე დამაფიქრა, რამდენი ხანია არ გვინახავს, ისე გადააბა ეს ტრავმები, რომ ხანდახან აღარც კი მახსოვს, რომ ბარსაში თამაშობს.

სანამ გავი აღარ გვახსოვს, მანამდე ყოველ ჯერზე ამტკიცებს ფერმინ ლოპესი, რომ სჯობია დანი ოლმოს. მაგარ აზარტშია შესული, გადასარევი სტატისტიკა აქვს და მიმდინარე სეზონში ბევრად სტაბილურია, ვიდრე წინა სეზონში იყო. ახლაც დაამტკიცა და გაიტანა თავისი. თანაც, რა გოლი! მოუგროვდა უკვე კარგი და ლამაზი გოლები. ეს ოცდამეშვიდე ძელი იყო, ოღონდ, ძელიდან კარში შევარდა. შორი მანძილიდან დასცხო ფერმინმა და უხ… კარგი იყო. გაიხარა კიდევ ერთხელ “კამპ ნოუმ”.

ბოლოს კი ვთქვათ მეტიუ რაიანის სეივზეც, ალბათ სეზონის საუკეთესო იქნება. ჯერ რაფინიას აუღო სასწაული ბურთი, მერე კი დამატებაზე ფერმინ ლოპესს. როგორღაც მოასწრო კიდევ რეაგირება. სხვათა შორის, ტერ შტეგენი გამახსენა ამ მომენტმა. კარგი იყო მოკლედ. ეგეც სილამაზეა. მაგასაც ვაფასებთ, მით უმეტეს, სამით ნულზე.

წინ რა გველის

წინ გველის რთული კალენდარი – “ვილიარეალი”, “ატლეტიკო”, “ბილბაო” და “სევილია”. უჰ, მშვენიერია. ველით “ატლეტიკოსთან” რევანშს. ველით დიდი მატჩს. რაღაც საინტერესოს ყველა შემთხვევაში ველით და აბა რა ვიცი ხელში რა შეგვრჩება, მაგრამ ეკრანს რომ ვერ მოვაცილებთ თვალს ამაში ეჭვი არ მეპარება.