მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: წმინდა ჟოანი

         ბარსა 126 წლის გახდა. მატჩის შემდეგ გამარჯვებასთან ერთად დაბადების დღეც აღნიშნეს. “კამპ ნოუ“ ბოლომდე მზად არ არის, მაგრამ რაც არის არის, რაც მთავარია დაბადების დღეს სახლში შევხვდით. არც თუ ისე კარგ ხასიათზე, „ჩელსისთან“ შეხვედრამ უამრავი პრობლემა გამოაჩინა და გვაფიქრებინა, რომ ეს გუნდი ლიგის პლეიოფებისთვის მზად არ არის. წინა სეზონთან შედარებით ბარსა რეგრესირებს. რასაც ბევრი მიზეზი აქვს და ბევრჯერ დაგვიწერია კიდეც. წინ არჩევნებია, ფლიკი შემადგენლობის გაძლიერებას ითხოვს, ეს კაცი არ არის მიჩვეული მაჩანჩალა იყოს, ლაპორტასაც ამ წინასაარჩევნოდ მოუწევს მისი მოთხოვნები დააკმაყოფილოს, როგორმე მოახრეხებს და გუნდს გააძლიერებს, უფრო რთულ ვითარებაშიც მოუხერხებია და უპოვია გამოსავალი.

კარგი ის არის, რომ ბარსა „რეალთან“ ერთ ქულაშია. ასე არასტაბილური პირველი ნახევრის მერე ეს ნამდვილად კარგი ამბავია. პაუზამდე კი ორი დიდი მატჩი იქნება – ერთი „ატლეტიკოსთან“, მეორე კი „ვილიარეალთან“.

დასაწყისიც ასეთი უნდა

პატარებს დრო არ ჰქონდათ და ფლიკმა გადაწყვიტა ორივე ერთად დაეყენებინა – ბერნალი და კასადო. მარკ ბერნალი, რომელიც დიდი პაუზის მერე დაბრუნდა, მაგრამ ვეღარ თამაშობს ისე როგორც ტრავმამდე, და მარკ კასადო, რომელიც წინა სეზონის აჩრდილია. ვერცერთი ვერ ვითარდება და რა გასაკვირია?! წინ სვლისთვის ორივეს პრაქტიკა სჭირდება, ეგ კიდევ არ აქვთ, მთელი თამაში ორივეს სწორედ უთამაშებლობა ეტყობოდა. მატჩიც ასე დაიწყო, პირველივვე წამებზე ბარსას კართან კუთხური დაინიშნა, კასადომ ცუდად მოიგერია, ცუდ ჩაწოდებულს მეტოქისათვის კარგი მიმართულება მისცა, გემრიელად ჩააგდო საჯარიმოში, იქ ბერნალს აჯობეს და ანგარიში გაიხსნა. ესე იგი, ფლიკმა პირველივე წუთზე ნახა, რომ ძირითადისთვის არც ერთია მზად და არც მეორე. ასე რომ, დრო სხვაგვარად უნდა გადაანაწილოს, ერთსაც და მეორესაც მცირე სათამაშო დრო მაინც უნდა მისცეს ხოლმე, თორემ, ამ ასაკში უთამაშებლობა განაჩენია.

ბარსამ მალევე გაათანაბრა, „კამპ ნოუზე“ ეს უპირატესობა სულ სხვანაირად იგრძნობა ხოლმე, თითქოს წინასწარ იცი, რომ ყველაფერი რიგზე იქნება, ფორას აძლევ მეტოქეს, ასეთი სიმშვიდე სუფევს, არადა, არ იყო ეს ის მატჩი, სადაც ბარსამ მშვიდად მოიგო.

შეტევა მარცხენა ფლანგიდან წავიდა, კარგი ჩაწოდებაც გაკეთდა და ანგარიში ლამინე იამალმა გაათანაბრა. დაბრუნდა რაფინია და დაბრუნდა აგრესია შეტევაში. ამ მატჩში ორი საგოლე პასი მიითვალა. მართლა ძალიან აკლდა ბარსას. რაშფორდი ცუდი არ იყო, პირიქით, უკარგესი მატჩები ჰქონდა, მაგრამ რაფინიას როლი და მნიშვნელობა გაცილებით დიდია.

ტაიმის დასკვნით ნაწილში უამრავი რამ მოხდა, პრველ რიგში, ჟოან გარსიას გმირობაზე უნდა ითქვას. შარავანდედი დაიდგა თავზე. გაკეთდა პასი მისი კარის გასწვრივ, ორი ფეხბურთელი იყო სრულ მატოობაში, ერთმა დარტყმა ვერ შეძლო, მაგრამ ჟოანმა მაინც მოახდინა რეაგირება და ნახტომი შეასრულა, ძირს გაითხლარშა, აი, მეორემ კი ზუსტად დაარტყა და ამ დროს ეს უკვე ძირს დაგდებული კაცი ახერხებს, მეორე ნახტომს ასრულებს და ბურთს იგერიებს. მაგარი სანახავი იყო, თანაც ანგარიში 1:1 ია ამან კიდევ უფრო დიდი დრამატიზმი მოიტანა.

გადის მცირე დრო და რაფინია მეორე საგოლე გადაცემას ასრულებს – ფერმინის ტრავმამ ოლმოს თამაშის საშუელბა მისცა და შანსი გამოიყენა. კარგად დაახვედრა ბურთს ფეხი, ისე დაახვედრა როგორც ფერან ტორესი ვერ ახვედრებს ხოლმე. გოლიც ლამაზი გამოვიდა.

ტაიმის მიწურულს რაღაც განსაკუთრებულიც ვნახეთ. ლამინე იამალმა კიდევ ერთხელ გაგვახსენა ნეიმარი. ლევანდოვსკისთან კარგად გაითამაშა ბურთი, ერთი მოძრაობით მცველები უსაქმოდ დატოვა, ლამაზი მოძრაობით მეკარეც დააწვინა და… ააცილა.

ვინ იყო საუკეთესო?

ასე იყო თუ ისე, მატჩის გმირად მაინც ჟოან გარსია მიმაჩნია, რადგან მინიმალური სხვაობის პირობებში ორი ურთულესი ბურთი მოიგერია. მეორე ტაიმშიც გადაგვარჩინა, მეტოქე ერთი-ერთზე გავიდა, თამაშგარე ასწიეს, მაგრამ განმეორებაზე გამოჩნდა, რომ არ ყოფილა. გაეტანა და ჩათვლიდნენ, მაგრამ ჟოანმა არ დაანება, არ გაატანინა. დამაფიქრა იმ მატჩებზე, რომელშიც ბარსას მეკარეებს სასწაული ბურთები აუღიათ, ბრავოსა თუ შტეგენს, ვიქტორ ვალდესსა თუ პეპე რეინას, თქვენ წარმოიდგინეთ, ჰესპსაც კი აუღია ერთი დაუჯერებელი ბურთი. ამის გახსენება მერე იყოს, გარსია კი უპირობოდ ნომერ პირველი მეკარეა ბარსასთვის.

გამოვიდა მეორე ტაიმში რაშფორდი და ვნახეთ ერთად ის და რაფინია. პირველ ტაიმთან შედარებით ცოტა მოსაწყენი სურათი იყო, მაგრამ საქმე მაინც გაკეთდა. ალბათ ყველამ ამოისუნთქა როცა ლამინეს პასის მერე დანი ოლმომ მესამე გოლი შეაგდო და წერტილი დასვა.

კარგი ამბავია რაფინიას შედეგიანი დაბრუნება. კარგი ამბავია პედრის დაბრუნება. ბარსა თითქოს კიდევ ეძებს თავის თამაშს და ვერ უპოვია, ალბათ იმიტომ, რომ ვერ უპოვია მეორე ცენტრალური მცველი, ცაცია, სტაბილური, ეგეთი ხომ არ გვყავს?! ფლიკი ცდილობს ჟერარ მარტინისგან გამოძერწოს რაღაც მსგავსი, მაგრამ ეგრე სად არის?! კრისტიან კივუ ხომ არ არის მარცხნიდან ეგრევე ცენტრში შემოწიო და გაამართლოს. მე მგონი, რომ არაფერი არ გამოვა. ამიტომ, სატრანსფერო ფანჯარაზე რაღაც არის მოსაფიქრებელი. ბოლო-ბოლო, გავუცვალოთ კაპიტანი ვინმეს ვინმეში. გავაყოლოთ ის სამკლავურიც. ისე გახსოვთ როგორ დაიწყო არაუხოს კარიერა ბარსელონაში? წითელი ბარათით.

წინ რა გველის?

3 დეკემბერს “ბარსა” “ატლეტიკოს” უმასპინძლებს. შორს კი არა ვართ, სულ რაღაც სამ ქულაში. ასე რომ, ახალ “კამპ ნოუზე” პირველი დიდი მატჩიც უკვე ჩანიშნულია.