ბრენდებზე მაღლა

ჯერ ჰოლანდი გაცხადდა, მერე მბაპე. მომავალი მსოფლიოს მბრძანებლები. დიდი ეჭვი მაქვს ვერ ჩაივლის ეს დუელი ისე, როგორც მესიმ და რონალდუმ მიგვაჩვიეს. ვოცნებობდით ახალ კლასიკოზე და არაბული გაზაფხული მივიღეთ. ფული, ფული, ფული, ჯოჯოხეთს არ ვიცი, მაგრამ ფრანგი ბიჭის სახე გაანათა. მხოლოდ ფულიც არ არის საქმე, ძალაუფლება შესთავაზეს კილიანს და ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როცა კონტრაქტში მსგავსი პირობები იდება. მაგალითად, მილანის „ინტერის“ აქციებს რონალდოც ფლობდა, „ბარსადან“ მისი გადაბირებისთვის მსგავსი პირობა აუცილებელი იყო. თუმცა, რონალდოს არ ჰქონია იმხელა ძალაუფლება, რამხელაც კილიანს ექნება.

ადრეც აღგვინიშნავს, – პარიზელებს არაბულ პერიოდში არასდროს გაუშვიათ ის ფეხბურთელი, რომლის გაშვებაც არ სურდათ. პატარა სასწაული ჯერ კიდევ ვერატისგან დაიწყო, ტრიუმფატორი „ბარსა“ ცდილობდა მის გადაბირებას, ვერატის ჩავი ერნანდესი უნდა შეეცვალა და ძალიან სწორი არჩევანიც იყო, საკვირველია, ბართომეუს საერთოდ როგორ მოუვიდა ეს აზრი თავში, იტალიელმა კი ბევრი იწუწუნა და საბოლოოდ დარჩა. ბოლოს დაიწერა, რომ „ბარსას“ ინტერესი მხოლოდ კონტრაქტის გაუმჯობესებისთვის გამოიყენა. ფრანგებს ფული არ ენანებათ. უკაცრავად… ფრანგებს არა, არაბებს.

მერე ნეიმარის ამბავი იყო. სკანდალური ტრანსფერიდან ერთი წლის შემდეგ კალთები დაიგლიჯა წასვლა მინდაო, მაგრამ არავინ გაუშვა. მეორე წელსაც, მესამესაც. არ ვიცი როგორ, მაგრამ ახერხებენ და მთავარ ვარსკვლავებს იტოვებენ. გაუშვეს იბრა, კავანი და ტიაგო, გაუშვეს იმიტომ, რომ აღარ სჭირდებოდათ. ახლა აღარც შესუქებული ნეიმარი სჭირდებათ. შეიძლება ითქვას, რომ პსჟ ყველაზე დიდი დიქტატურის წყაროა საფეხბურთო სამყაროში.

რაზე დგას ეს ურყევი ნება? ფულზე. მხოლოდ ფულზე. ამ ამბის მერე კვლავინდებურად ყველას გაახსენდებოდა სუპერ ლიგა. ახლა უკვე გასაგებია რატომ სურდათ ლაპორტასა და პერესს ახალი ტურნირი, და რატომ არ სურდათ არაბებს. ფული ბრენდებზე მაღლა დადგა. მიმდინარე სატრანსფერო ფანჯრით ამის თქმა შეგვიძლია. ფანჯარა ჯერ არ გახსნილა და უკვე მოაგვარეს ეს ამბავი. არ არის უცნაური? მსგავსი ტრანსფერები როგორც წესი მთელი ზაფხულის მანძილზე იწელება, ახლა ყველაფერი გახსნამდე მოგვარდა. გაგიჟდება კაცი..

რას ნიშნავს ბრენდებზე მაღლა? ნიშნავს იმას, რომ ფული ისტორიაზე და კულტურაზე მაღლა დადგა. არა ზოგადად, არამედ, კონკრეტულ შემთხვევევბში, მბაპესა და ჰოლანდის შემთხვევაში. ორი მთავარი ვარსკვლავის ხედვით, ფული უფრო მნიშვნელოვანია, სადაც ფულია, იქ კარგი პროექტია, სუპერ გუნდია, კარგი მწვრთნელია და ტიტულებიც იშოვება.

სხვა რა უნდა უნდოდეს ფეხბურთელს? ბავშვობის საყვარელ კლუბში გადასვლა? ეგ უკვე სენტიმენტებია. ბიზნესში ამის ადგილი არ არის.

ფეხბურთელი და ბრენდი

მსოფლიო ფეხბურთში ძალიან იშვიათია შემთხვევა, როცა ფეხბურთელი ბრენდზე მაღლა დგება, ან, ბრენდთან აიგივებენ. ისტორიას ორი მთავარი ფიგურა ახსოვს, – პელე და მესი. პელე გაიგივებულია „სანტოსთან“, მესი – „ბარსასთან“. ორივემ მთელი ცხოვრება დაჰყო თავიანთ ბავშვობის კლუბებში, შემდეგ პელე ამერიკაში წავიდა, მესის კი იძულებით მოუწია „ბარსადან“ წასვლა. თუმცა, ის რაც დატოვა, საკმარისია იმისათვის, რომ ამ კონტექსტშიც კი პელეს გვერდით მოიხსენიებოდეს.

აიგივებენ მარადონას „ნაპოლისთან“, თუმცა, შვიდი წელი ძალიან მცირე დროა პელეს ეპოქასთან შესადარებლად.  დიეგო ის შემთხვევაა, როცა ფეხბურთელი კლუბზე მაღლა დადგა. ყოველთვის უფრო დიდი იყო, ვიდრე მთელი ნეაპოლი, პელე უფრო დიდი მოვლენა იყო, ვიდრე „სანტოსი“, მესის შემთხვევა განსაკუთრებით გამოსაყოფია, რადგან უდიდეს გრანდში შეძლო კლუბთან გაიგივება და კითხვაც კი გააჩინა, „ბარსა“ უფრი დიდია თუ მესი?

აბსოლუტურად სხვა თემაა მადრიდის „რეალი“. ისეთი კლუბია, ისეთი ფანებით და ისეთი ისტორიით, რომ ახლოსაც კი არავინ ყოფილა ბრენდის გადაფარვასთან, არც დი სტეფანო, არც რაული და არც კრიშტიანუ. „რეალში“ მთავარი გერბზე წამოცმული გვირგვინია, ფეხბურთელებს არასდროს აქვთ იმხელა პატივი, რომ კლუბის სახელი ჩაანაცვლონ. ზიზუს უსტვენდნენ საწყის ტურებში, ბოლოს ტაშით გააცილეს, მაგრამ ბრენდთან გაიგივებული არასდროს ყოფილა, ყველაზე მეტად რაულს ჰქონდა ამის შანსი, მაგრამ კარიერის მეორე ნახევარი არ გამოუვიდა ისეთი, როგორიც პირველი. კასილიასის წასვლას თუ გავიხსენებთ მივხვდებით, რომ მაგალითად არ გამოგვადგება, დი სტეფანო უდიდესი იყო, მაგრამ იხსენებენ პუშკაშთან და კოპასთან ერთად, მარტო არასდროს ყოფილა.

უსტვენდნენ კრიშტიანუსაც, თუმცა, ყოველ ჯერზე ახერხებდა ქომაგის გულის მოგებას. გაიგივდა ბრენდთან? არა მგონია. რაულის დონეზეც კი არ მისულა ამ ამბავში, მიუხედავად იმისა, რომ გაცილებით დიდი ფეხბურთელია და გაცილებით მეტი გააკეთა კლუბისთვის.

 რაღაც სხვა ამბავია.

რატომ ვსაუბრობ ამ ყველაფერზე? კილიანს ჰქონდა თავის დროზე შეთავაზება „ბარსასგან“, მას მერე კი ხშირად აქვს „რეალისგან“, თავადაც ხვდება, რომ მისი ეპოქაა, ახლა მოედანზე იმხელა სხვაობას ვერავინ ქმნის რამდენსაც მბაპე, კონკურენტი კი თითქოს ჰყავს ჰოლანდის სახით, მაგრამ ჯერჯერობით მბაპე უფრო წინ არის, ბოლოს და ბოლოს, ნაკრების უპირატესობა აქვს, ფრანგია და არა ნორვეგიელი, უკვე მსოფლიო ჩემპიონია და მომავალი სანაკრებო ტურნირების მთავარ ფავორიტადაც ითვლება.

ეს არ არის ფეხბურთელი, რომელსაც ვიღაცის შეცვლა დააკმაყოფილებს. მაგალითად, კრიშტიანუს შეცვლა „რეალში“, ან, მესის შეცვლა „ბარსაში“, ფაქტია, რომ უკვე ფიქრობს ამაზე, რაღაც უფრო მეტი სურს, ამ მეტის მიღწევისთვის კი სენჟერმენი საუკეთესო ადგილია, კლუბი, რომელსაც ჯერჯერობით უღარიბესი ისტორია აქვს, სად თუ არა პსჟ-ში შეუძლია, რომ ისეთივე დინასტია შექმნას, როგორც პელემ და მესიმ. მბაპეს შეუძლია კლუბის სიმაღლეს გაუტოლდეს და გადააჭარბოს კიდეც. აი, ეს უკვე დიდი გამოწვევაა.

რას იტყვიან, საფრანგეთის ჩემპიონატში ბებიაჩემიც გაიტანდაო? პელეზე იმავეს არ ამბობენ? ბრაზილიის ჩემპიონატი პელეს დროს მართლაც ძალიან მაღალი დონის იყო, ოქროს თაობის წარმომადგენლები თავისივე ქვეყანაში თამაშობდნენ, მაგრამ, დიდის მაგალითზე შეგვიძლია ვთვქათ, რომ ტემპში უდიდესი სხვაობა იყო. პელესა და გარინჩას შემდეგ დიდი ბრაზილიის მთავარი ვარსკვლავი გახლდათ, მადრიდის „რეალი“ კი ჯერ კიდევ მაშინ მიათრევდა თავისთან სუპერვარსკვლავებს, მათ შორის მიხეილ მესხის წაყვანაც სურდათ, თუმცა, გასაგებ მიზეზთა გამო არაფერი გამოვიდა, როგორც მესხის, ისე გუცაევის შემთხვევაში.

ჩავიდა დიდი ესპანეთში და აღმოჩნდა, რომ სულ სხვა ფეხბურთს თამაშობენ. ვეღარ ბრწყინავდა ისე, როგორც ბრაზილიაში. ვერ თამაშობდა ვერც დი სტეფანოს და ვერც სხვა ვარსკვლავების დონეზე. აი, ასეთი სხვაობა ყოფილა. ამიტომ, პელეს დიდი პატივისცემის მიუხედავად, ბრაზილიის ჩემპიონატი, მაინც ვერ გამოდგა სუპერ ლიგა, თუნდაც, 60-იანების გათვალისწინებით.

მიუხედავად ამისა, მუნდიალზე ხედავდნენ, რომ საუკეთესო იყო. თუნდაც ტრავმირებული. საკონტინენტაშორისო თასზე ხედავდნენ, რომ მასზე მაგარი არავინ ყოფილა, მათ შორის არც ევროპის გრანდებში, ჰოდა, გადაავიწყდა ყველას ბრაზილიის ჩემპიონატი.

ეს გზა ელის მბაპესაც. ითამაშებს მუნდიალს, ითამაშებს ლიგას, იქნება ძალიან მაგარი და არავინ აღარ გაახსენებს მაინც ფერმერთა ლიგაში თამაშობო. ადრე თუ გვიან, პსჟ ჩემპიონთა ლიგას მოიგებს. ეს გარდაუვალია. ეს ბიჭი კი თავის ეპოქას შექმნის. იქნება ასოცირებული კლუბთან ისე, როგორც პელე „სანტოსთან“, და მესი „ბარსასთან“.

რას შეუძლია ერთი შეხედვით გარდაუვალი ამბავი შეცვალოს? ძალაუფლებას. ერთი ფეხბურთელისთვის ასეთი ძალაუფლება მეტისმეტია. უკვე ვნახეთ, რომ ეს არ მუშაობს. როცა ფეხბურთელი განკარგავს შიდა სამზარეულოს, ერევა ტრანსფერებში და თავად აკომპლექტებს შემადგენლობას, იქ დიდია წარუმატებლობის შანსი. მბაპეს პლუსი ის არის, რომ მესი ჰყავს გვერდით, ვისგან, თუ არა მესისგან შეიძლება, რომ ამ ყველაფრის მართვა ისწავლოს?