მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: კუმანის მიმართ უნდობლობა იზრდება

ახალი წლის პირველი შეხვედრა ჩავატარეთ ისე, როგორც წინა წლის შეხვედრების უმრავლესობა. არაფერი შეცვლილა და არც გვქონია საბაბი, რომ ცვლილებაზე გვეფიქრა, მხოლოდ ახალი წლის აურა ფეხბურთში ვერაფერს შეცვლის.

უესკა

ასეთი სუსტი მეტოქე ალბათ აქამდეც გვყოლია, რადგან წლევანდელი ლა ლიგა ბოლო დეკადაში ყველაზე დაბალი დონის გამოდგა, მაგრამ საქმე ის არის, რომ ამ უსუსტეს გუნდებთანაც კი ვერ გამოვიყურებით ისე, როგორც “ბარსას” შეეფერება. გუნდს ერთიანი სქემა არ ამოძრავებს, უკვე საკმაო ხანია გასული, რაც კუმანი მითითებებს იძლევა, მაგრამ პროგრესის დანახვა ძალიან რთულია.

“უესკა” მთელი თამაშის განმავლობაში უკან იყო დახეული, მათი შემტევებიც კი საკუთარ მოედანზე იცავდნენ თავს და კონტრშეტევა გამოდიოდათთქო ამასაც ვერ ვიტყვი. თავის მხრივ, ძალიან მცირე თავისუფალი ზონები რჩებოდა მათ ნახევარზე, რისი გამოყენებაც ბურთის სწრაფად გათამაშებით არის შესაძლებელი, მაგრამ ამის გარდა ყველაფერი ვნახეთ. ერთი-ორჯერ შესაძლოა გავათამაშეთ კიდეც, მაგრამ არაფერი განსაკუთრებული ამას არ მოჰყოლია.

მეტოქის შეტევებს რაც შეეხება, ნახევარმომენტები შექმნეს და ტერ შტეგენს ნერვიულობის საბაბი არ ჰქონია. ყველაზე სახიფათო ალბათ ბუსკეტსის მცდელობა იყო, რომ შტეგენისთვის ბურთი თავზე გადაეგდო, თუმცა გერმანელმა გრეგორი კუპეს სტილში მოიგერია.

მოკლედ, დიდი უსახური თამაში გამოდგა.

დაცვა

ბევრი საქმე მცველებს არ ჰქონიათ, მაგრამ სათქმელი მაინც არის, მაგალითად კვლავ გამოიჩინა თავი არაუხომ, რომელმაც დასწრებაზე თამაშით საუკეთესო ფორმაში მყოფი უმტიტი გამახსენა, “ბარსას” მცველისგან ასეთი კარგი თამაში ამ კომპონენტში დიდი ხანია აღარ მინახავს, გამომდინარე იქიდან, რომ პიკეც და ლანგლეც უფრო პოზიციურ დაცვას ამჯობინებენ, უმტიტი წლებია ვეღარ თამაშობს, ხოლო მასკერანო და პუიოლი უკვე წარსულის მოგონებებშიღა შემოგვრჩნენ, ამის ფონზე არაუხოს ნიჭიერებამ კიდევ ერთხელ გამახარა. რა თქმა უნდა, მეტოქე სუსტი იყო, მაგრამ რაც მთავარია დაგვანახა, რომ მრავალმხრივი ფეხბურთელია და განვითარებას აგრძელებს.

ისევ კრიტიკას იმსახურებს სერჟინიო დესტი, არც ამჯერად მიეცა 90 წუთი და არც დაუმსახურებია, მაშინ, როცა ლეო თამაშის უმეტესობას მოედნის ცენტრში ატარებს, დესტს მოეთხოვება, რომ გაცილებით სწრაფად და ხშირად აითვისოს ფლანგი, მაგრამ ამას იშვიათად აკეთებს და როცა შეტევაში ბურთი მიიღო, პროდუქტიული ვერაფერი შექმნა.

ტრადიციულად აქტიური იყო ალბა, ხოლო ლანგლე ყველაზე ნაკლებად ჩანდა, რაც ცუდი ნამდვილად არ არის, რადგან, როცა ლანგლე ჩანს, ესე იგი ცუდად არის ჩვენი საქმე.

ნახევარდაცვვა

კარგად შეთამაშებულის შთაბეჭდილება ნამდვილად ვერ დატოვეს, ასე ალაგ-ალაგ ყველაზე შეიძლება რაღაც დადებითის თქმა. პედრი ყველაზე ხშირად იყო ბურთთან, ეს მისი საუკეთესო შეხვედრა არ ყოფილა, თუმცა მეტოქის კართან ხიფათს მუდმივად ქმნიდა, ხან კარში დარტყმით და ხანაც კარგი პასით, რომელიც ვერ დაუფასეს.

დე იონგის გოლმა ამერიკული ფეხბურთი გამახსენა, ძალიან შორი მანძილიდან შეირბინა საჯარიმოში და მესიმაც დროული პაუზის შემდეგ იდეალური პასი გაუკეთა, კარგი გოლი გამოვიდა. 

შეტევა

ყველაზე მეტად სწორედ თავდასხმაში ჩანს, რომ “ბარსას” ფეხბურთელებს ერთმანეთთან არანაირი საერთო არ აქვთ, დემბელე, მესი და ბრეითუეიტი, სამი აბსოლუტურად განსხვავებული სტილის და სათამაშო ხასიათის ფეხბურთელები არიან, გასაგებია, რომ ის ორი მესის სტილს უნდა მოერგოს, მაგრამ ვერ ხდება ასე.

ბრეითუეიტზე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ისევ ბოლომდე იბრძოდა და სადაო ბურთების უმრავლესობა დაგვიტოვა, მაგრამ ეს კრიტერიუმი არ გამოდგება იმისათვის, რომ დადებითად შევაფასოთ. დემბელეს რაც შეეხება, როგორც ყოველთვის თავისთვის თამაშობდა, აბსოლუტურად ამოვარდნილი იყო სათამაშო სურათიდან. ეს გაცილებით დიდი პრობლემაა, ვიდრე არაზუსტი დარტყმები, კარში დარტყმებს როგორმე გამოასწორებს, მაგრამ თამაშს რომ ვერ გრძნობს და მის ხასიათს ვერ აღიქვამს, ამას არაფერი ეშველება.

რა კომიკურია დღევანდელი გადმოსახედიდან “ბარსას” ხელმძღვანელების გათვლა, დემბელე უფრო გუნდური ფეხბურთელია, ვიდრე კილიან მბაპეო. გული გაგისკდება ადამიანს..

კალენდარი

კალენდარი ძალიან რთულია. ვერც წარმომიდგენია, თითოეულ შეხვედრაში მაქსიმუმის მიღწევა რა მექნიზმებით არის შესაძლებელი. ალბათ ისევ მესის ავკიდებთ ტვირთს და მისგან მოვითხოვთ ყველა თამაში მოიგოს. იქნებ ფატი დაბრუნდეს სწრაფად, რომ შეტევაში ორი ფეხბურთელი მაინც გვყავდეს, ვისაც ერთმანეთის ესმის.