მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: სიყვარულით, მარადონას!

გოლი კარგი გამოვიდა, დამშვიდობებაც ღირსეული იყო. ამ დროს მსაჯს შეეძლო არ ამოეღო ბარათი ჯიბიდან, როცა მთელმა მსოფლიომ იცის, რომ საფეხბურთო და არა მხოლოდ საფეხბურთო სამყარო დიეგო მარადონას გარდაცვალებას გლოვობს, როცა ერთი არგენტინელი გენია მეორეს უძღვნის გოლს, ეს საკმარისია იმისათვის, რომ წესებს გადაუხვიო, ამის გამო საყვედურს არავინ გეტყვის, პირიქით, მესის გოლისა და აღნიშვნის გახსენებასთან ერთად, ღირსეულ საქციელსაც გაიხსენებდნენ, მაგრამ მატეო ლაოსი მეტად შეზღუდული აზროვნების პიროვნება აღმოჩნდა და მაინც დააძრო ბარათი ჯიბიდან.

ეგ არაფერი.

ყველაფერი ლამაზი იყო.

ლეო გოლის გასატანად გამოვიდა. ისედაც სულ გასატანად გამოდის, მაგრამ ამჯერად ორჯერ მოტივირებული იყო, მიუხედავად ამისა, მის თამაშს ეგოიზმი არ დატყობია, მთელი თამაში გუნდირად ითამაშა, რამდენჯერმე განაწყენდა, პასის გარეშე რომ დატოვეს, მაგრამ ეს ჩვეულებრივი ამბავია.

ზუსტად იცოდა, რომ თავის მომენტი ექნებოდა, დაელოდა და შეასრულა.

ისტორიას დარჩება.

გრიზმანი

ჯერჯერობით ანტუანის საუკეთესო თამაში ვიხილეთ “ბარსელონაში”. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ კარიერაში ერთ-ერთი საუკეთესო გოლი შეაგდო, მთელი თამაში აქტიური იყო და რაც მთავარია, ბოლომდე იყო ჩართული თამაშში, თავის ადგილი როგორც იქნა იპოვა. ათიანზე ითამაშა და კიდევ ერთხელ დადასტურდა, რომ ანტუანს ყოველთვის სჭირდება წინ ერთი ცენტრფორვარდი, ეს ადრეც აღგვინიშნავს და კიდევ აღვნიშნავთ, პროდუქტიული იყო მაშინ, როცა “ატლეტიკოში” დიეგო კოსტა ან მორატა ჰყავდა წინ, საფრანგეთის ნაკრებში კი ოლივიე ჟირუ. სწორედ ამ დროს ახერხებს საჭირო სივრცეების პოვნას და პირველი ბურთისთვის ბრძოლაშიც იშვიათად ერთვება, რაც მისი საქმე ნამდვილად არ არის. ამ ყველაფრის შემხედვარე კიდევ ერთხელ გაგვახსენდებოდა ლუის სუარესი, რომელიც არანაირად ზედმეტი არ იქნებოდა ამგვარ ტაქტიკაში და ბრეითუეიტზე ბევრად მეტ სარგებელსაც მოიტანდა, მაგრამ თუ კლუბის ფინანსურ მდგომარეობას გადავხედავთ, მივხვდებით, რომ ლუსის გაშვების მთავარი მიზეზი სახელფასო ბიუჯეტის შემცირება იყო.

ასრულდა ჩვენი სურვილი და გრიზმანმა ზედიზედ მეორე შეხვედრაში გაიტანა. ხასიათი გამოიკეთა, ადგილი იპოვა, ახლა შეუძლია ცოტა ეგოისტიც გახდეს და უფრო ხშირად აიღოს თამაში თავის თავზე, წინ “ფერენცვაროშთან” და “კადისთან” შეხვედრა გველის, იდეალური ვარიანტებია იმისათვის, რომ კარგი სერია შემოგვთავაზოს.

დაცვა

ლანგლეს ტრავმა სერიოზული არ არისო, ასე ამბობენ, მაგრამ როგორიც არ უნდა იყოს, მაინც სანერვიულოა. მომავალ ორ შეხვედრას როგორმე გადავიტანთ, აი მერე კალენდარი რთულდება და მიუხედავად დიდი სიმპატიებისა, ნამდვილად არ მინდა კრიშტიანუ რონალდუს წინააღმდეგ მინგესა ვიხილო.

ცუდი თამაში არ ჰქონია, თუმცა, როგორც კი მეტოქეს შეტევის განხორციელების საშუალება მიეცა, მაშინვე დაიწყო შეცდომების დაშვება. ერთხელ საერთოდ იქვე დაუგორა მეტოქეს ბურთი და ცოტა უფრო კარგ გუნდთან რომ გვქონოდა საქმე, უგოლოდ ვერ გამოვძვრებოდით.

მეტ აქტიურობას ველოდი დესტისგან, მით უმეტეს, რომ წინ მესი ჰყავდა. ფეხბურთელი, რომელსაც თავისუფლად შეგიძლია ბურთი ჩააბარო და ცარიელ სივრცეში თავქუდმოგლეჯილმა შეირბინო, რაიმეს მოიფიქრებს და პასს დაგიბრუნებს. ამის გათვალისწინებით ინერტული იყო, შეიძლება ესეც კომპლექსის ბრალია, გამოუცდელ და თავისნაირ ახალბედა ტრინკაუსთან ერთად ბევრად მეტ საფრთხეს ქმნიდა.

ცვლილებები

ცვლილებაზე გამოსულებმა კარგი შთაბეჭდილება დატოვეს. ტრინკაუ ისევ კარგი იყო, ზედმეტი მოძრაობებისგან ნელ-ნელა თავისუფლდება და მეტი სარგებელი მოაქვს. დემბელემ გაიტანა, მაგრამ არ ჩაუთვალეს, ჩვენ ძლივს გავიგეთ რატომ არ ჩათვალეს და “დამბო” ალბათ მას მერე გამეორებას უყურებს და მაინც ვერაფერი გაუგია. არადა, კარგად შეასრულა. ერთი-ორი მომენტიც შექმნა. ცოტა დაღვრემილი იქნებოდა, რომ მისი ადგილი ძირითადში ვერ მოიძებნა, მაგრამ “ბარსაში” ასეა საქმე, კონკურენცია დიდია. ფატის ტრავმა აქვს და დემბელე მაინც არ თამაშობს.

კუმანი

მიუხედავად ძალიან დიდი პრობლემებისა, კუმანის გუნდმა თამაში გააუმჯობესა, ხარისხი გამოსწორდა და შედეგიც მშვენიერია. ასეთ გრაფიკში, ასეთი დანაკლისით არასდროს არის თამაში მარტივი, ფაქტია, რომ “ბარსა” ნელ-ნელა წინ მიიწევს.

მომდევნო ორი თამაში ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით ძალიან მნიშვნელოვანი იქნება. როტაციაც მოუწევს, სხვანაირად შეუძლებელია. მანამდე იქნებ უმტიტიც გამოჩნდეს და ფრენკი დე იონგი ვიხსნათ მასკერანოზაციისგან.

“ბარსა” გუშინ 121 წლის შესრულდა. ზუსტად იმ პერიოდს ვადევნებთ თვალს, როცა კლუბისა და მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელი დააბიჯებს მოედანზე. ამის ფუფუნება ბევრს არ ჰქონია. “რეალმა” ნახა დი სტეფანო და შეიძლება კრიშტიანუს გაუყოს ადგილი, მაგრამ ერთპიროვნულად დასახელება გაჭირდება. “მანჩესტერმა” ნახა ჯორჯ ბესტი და მსგავსი შთაბეჭდილება მას მერე არავის მოუხდენია, “მილანმა” ნახა მარკო ვან ბასტენი და ფრანკო ბარეზი, “იუვემ” მიშელ პლატინი და სულ ცოტა ხნის წინ ალექს დელ პიერო, “ბაიერნმა” დიდი ხნის წინ გააცილა “კაიზერ ფრანცი”, ჩვენ კი დღემდე ვუყურებთ ლიონელ მესის და ეს უკვე საკმარისია ბედნიერებისთვის, თუნდაც ვერ იყოს ხასიათზე.