მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: გუნდი კაპიტნის გარეშე

ჩაწოდება საჯარიმოში, სერჟი რობერტო ურტყამს თავით, ბურთი მცველისგან ასხლეტით ვარდება ანსუ ფატისთან, რომელიც ვარდნაში ცდილობს გატანას, მაგრამ არ გამოდის, მცირე მანძილით სცდება. ეგ იყო. აქ მორჩა. ეს იყო ერთადერთი შანსი მატჩში, როცა ანგარიშის გათანაბრება შეგვეძლო და ასე რომ მომხდარიყო, 2:2 მორჩებოდა, რაც ვერ ვიტყვი, რომ მაინცდამაინც სამართლიანი იქნებოდა, რადგან “ბარსას” ქულაც კი არ დაუმსახურებია. 

რა გვანახა ამ მატჩმა? 

მთავარი რამ გვანახა, ის, რაც ვიცოდით და კლასიკოში დადასტურდა. 

“ინტერთან” მატჩის მერე სერხიო ბუსკეტსს, გუნდის კაპიტანს უთქვამს, ეს მატჩი, რა თქმა უნდა, გავლენას მოახდენს მომავალ კლასიკოზეო. ეს ლაპორტას არ მოეწონა და მკაცრი სიტყვაც ითქვა მათ შორის, თუმცა, კაპიტნის განწყობას ლაპორტა ვერ შეცვლის. სერხიო დიდი მებრძოლი არასდროს ყოფილა, რამდენადაც აღემატება საყრდენი ნახევარმცველების უმრავლესობას ინტელექტით, იმდენად ჩამორჩება ბრძოლისუნარიანობით. და საერთოდ, ამ კაცში სათამაშო ვნება მკვდარია. 

გუნდის ყველაზე გამოცდილი წევრისა და კაპიტნის განწყობა რომ გადამდებია, აბა რა ბევრი საუბარი უნდა ამას, ჩამოყარა ყურები კაპიტანმა და ჩამოყარა ყურები ყველამ. შესაძლოა, კონკრეტულ მომენტში სჯობდეს დე იონგს, ან, სჯობდა ნიკოს, მაგრამ თუ მომავლის გუნდს ვაშენებთ, უკვე დროა ბუსკეტსი სკამზე გადაჯდეს, ახალი სისხლია საჭირო. ითქვა ნიკოს ზამთარში დააბრუნებენო, ამაზე კარგს ახლა “ბარსა” ვერაფერს იზამს. ბუსკეტსი უბრალოდ დამზღვევი უნდა იყოს, ასე გაცილებით დიდ სარგებელს მოიტანს და იქნებ სეზონის ბოლომდე საკუთარი თავიც იპოვოს ამ როლში. 

ეს ერთი. 

მეორე საკითხი კაპიტანს ეხება, პიკეს, ალბასა და სერხიოს დრო წავიდა, რობერტოს კაპიტნობა კი დაცინვა და თავის აბუჩად აგდებაა. არადა, გუნდს რომ ახალი კაპიტანი სჭირდება ფაქტია. ჰოდა, ვის აქვს კაპიტნის თვისებები? ნამდვილად აქვს გავის, თუმცა, ძალიან ადრეა ჯერ მისთვის, პედრის ზედმეტ პასუხისმგებლობას მოვარიდებდი, რეალური კანდიდატი კი სამი რჩება, – შტეგენი, არაუხო და ლევანდოვსკი. 

ამ სამიდან შტეგენს მცირედი უპირატესობა ექნება, ყველაზე დიდი ხანია, “ბარსას” წევრია, თუმცა, ისიც სათქმელია, რომ დარჩენილ ორზე მეტი ტრავმა აქვს მიღებული. უჰ.. გახსენებაც არ მინდა. 

არაუხოც ლიდერია, ლევანდოვსკიც. აქაც იგივე, თუ მომავლისკენ ვიხედებით, მოდი, აქაც გავრისკოთ, ვაქციოთ ეს კვერცხებიანი ტიპი კაპიტნად და მთელი გუნდი სულ სხვა შემართებით გამოვა მოედანზე. 

ინდივიდუალური მარცხი

რაღაცას ველოდით, რაღაცას არა. 

მაგალითად, ველოდით, რომ ვინისიუსი რობერტოს გახევდა. სიმართლე რომ ვთქვა უფრო მეტჯერ ველოდი ამას ნახვას, ვიდრე ვნახეთ. სამაგიეროდ, არ ველოდი, რომ ვალვერდე ასე დაჩაგრავდა ბალდეს, ეს ბიჭი სწრაფი მეგონა, მეგონა კი არა, ნაღდად სწრაფია, ვალვერდესთან კი ნელი გამოჩნდა, დიდი ჰანდიკაპის მიუხედავად პოზიციას თმობდა, უჩვეულო სანახავი იყო, ცოტა შემებრალა კიდეც. 

ტონი კროოსი მოედნის ცენტრის ბატონ-პატრონი იყო, რაფინია საერთოდ ცდილობდა თუ არა მასთან მიკარებას, ვერ გავიგე, დე იონგი და ბუსკეტსი კი ჯარიმის გარეშე ვერ ახერხებდნენ მისთვის ბურთის ართმევას. 

მეტს ველოდი ლევანდოვსკისგანაც, კი ბატონო, ვნახეთ, რომ სახეში მაგრად ურტყეს, ერთი სამჯერ კინაღამ კბილები დაულეწეს, ვნახეთ, რომ ყოველთვის კარგად იხსნებოდა მცველებს ზურგს უკან და მხოლოდ ერთხელ მიიღო სწორ დროს ზუსტი პასი, რომელსაც კარგი გარღვევა და მისი წაქცევა მოჰყვა. 

ნუ დავიწყებთ ახლა ამაზე.. ამ სეზონში შევთანხმდეთ რომ “ბარსაზე” პენალტებს არ ვართ. 

მაინც, მეტის ნახვა მსურდა. ის 100%-იანი მომენტიც უნდა გამოეყენებინა, არ აქვს მნიშვნელობა, თამაშგარეში იყო თუ არა, ასეთი მომენტის მერე ფეხბურთელი თვითრწმენას კარგავს. თითქოს ხასიათი გაუფუჭდაო. 

დიდი გაუგებრობა

გარდა მძიმე ფსიქოლოგიური მდგომარეობისა, რაც ზემოთ განვიხილეთ, ერთ-ერთ მთავარ პრობლემად რჩება ჰარმონიულობის საშინელი დეფიციტი, აბსოლუტური გაუგებრობა შემტევ სამეულს შორის. მოსამზადებელ ეტაპზე თითქოს იყო რაღაც ურთიერთგაგება, ახლა კი ყველა თავისთვის უბერავს. 

ამიტომ, არაპოპულარულ რამეს ვიტყვი, ფატის, ფერანსა და ლევანდოვსკის უფრო დიდი საერთო აქვთ სათამაშო თვალსაზრისით, ვიდრე, რაფინიასა და დემბელეს ნებისმიერ ფეხბურთელთან. ეს დასკვნა ხომ მხოლოდ ერთი მატჩის შემდეგ არ გამოგვაქვს, დემბელეს მთელი “ბარსელონური” კარიერის მანძილზე მხოლოდ ერთი ფეხბურთელი იყო, რომელსაც მისი ქმედების ესმოდა, და ისიც სეზონის წინ “ჩელსიში” გავუშვით. 

ახლაც, კიდევ ერთხელ გამოჩნდა, რომ მარჯვნივ უკეთესია. კვლავინდებურად. 

ამიტომ, არაპოპულარული გზის არჩევა იქნებ იყოს გამოსავალი, – მიეცეთ მეტი დრო ფერანსა და ფატის, რათა უკეთეს ფორმაში შევიდნენ, შესაძლოა საწყისი მატჩებისთვის ვერ იყოს ეფექტიანი, სამაგიეროდ გრძელვადიან პერსპექტივაში უკეთეს შედეგს მოიტანს. ალბათ, რავიცი.. 

ფატის გარღვევა როგორი იყო? გადასარევი. 

ჯერ მაინც არ არის ის, რაც ტრავმამდე გვახსოვს, მაგრამ თამაში ყოველთვის ესმის. 

თურმე როგორ გვჭირდებოდა

ვინ იფიქრებდა, “ბარსას” საშინლად აკლია კრეატიულობა, აკლია ბოლო პასი, აკლია მეტოქის საჯარიმოს მისადგომებთან არაორდინალური ქმედება, წესით, ამას პედრი უნდა აკეთებდეს, მაგრამ ჯერ კიდევ არასტაბილურია, ყველა მატჩში ვერ გვთავაზობს საკუთარი თავის საუკეთესო ვარიანტს. 

დე იონგს უკვე კარგად ვიცნობთ. 

გავი კიდე პიტბულია. ვეძახეთ ახალი ჩავი, ახალი ინიესტა, არადა, ახალი ედგარ დავიდსია, ენაცვალოს ჩემი თავი. 

ყველაზე მეტად კი ბერნარდუ სილვა გვჭირდებოდა. დე იონგს რა ვუთხარი.. წასულიყო “მანჩესტერში”, მიეღო სათამაშო დროის მაქსიმუმი და მოვიდოდა ჩვენთან გადასარევი შემქმნელი, გინდ გარემარბად ათამაშე, გინდ შემტევ ნახევარმცველად. ზუსტად იმ წერტილს შეავსებდა, რომელშიც ვაკუუმი გვაქვს. ვერ მოხდა ასე და არა ვართ კარგ დღეში, თუმცა, ჩემპიონობაზე მაინც უნდა გავიწიოთ. ჩავის ბევრად მტკიცე და შეუვალი ქმედება მართებს. იმაზე მეტია შესაცვლელი, ვიდრე სეზონის წინ ვარაუდობდა. 

ჰოდა ასე, 

შეცდომებს ეშველება, მთავარი ხასიათია.