წავიდა..

ალბათ ყველაფერში სწრაფად გაერკვიეთ, მორიგი ფურცელი გადაშალეთ, მესის დაემშვიდობეთ და ელით ახალ სეზონს, გრიზმანთან, დეპაისთან და სხვებთან ერთად, და თუ ასე არ არის და ჯერ ვერაფერში გამორკვეულხართ, მაშინ უნდა იცოდეთ, რომ თქვენ არ ხართ მარტო.

აბა როგორ დავემშვიდობოთ მესის, როცა ჯერ გონებას ვერ აღუქვამს, რომ წავიდა, აღარ არის ჩვენიანი, აღარ გამოვა მინდორზე “ბარსას” ფორმით, აღარ იყვირებს “კამო ნოუ” მეეესიიიი-ს, ჩვენ კი არა, ალბათ თავადაც ვერ გარკვეულა, სანაკრებო ტიტული მოიგო, თითქოს ყველა ოცნება აიხდინა, კარგადაც დაისვენა და ასე უცბად აჯახეს, რომ უნდა წავიდეს.

რა დავარქვათ ახლა ამას?! ან რა მნიშვნელობა აქვს ვალების თვლას, ისედაც დიდი ხანია ვიცით, რომ “ბარსას” ბევრი ვალი აქვს, დიდი ხანია ვიცით, რომ სიტუაცია იმაზე მძიმე იყო, ვიდრე გარედან ჩანდა, ვიცოდით, რომ ბართომეუ ყველაფერს არ ამბობდა, ეს გარედან, შეუიარაღებელი თვალითაც კარგად ჩანდა, მაგრამ განახევრებული ხელფასით თუ მესის ვერ დავიტოვებდით, ამას მაინც ვერ წარმოვიდგენდი.

ლაპორტას დღევანდელი პრესკონფერენცია რაღაცით მუქარას ჰგავდა, ბლეფს, ოღონდ ბოლომდე ბლეფიც არ იყო, თავის პოზიცია ბოლომდე გაიტანა და ამავე დროს, იმისთვისაც მზად არის, რომ მესი წავიდეს. წარბიც არ შეთამაშებია, ისე გამოდის, რომ ერთადერთი კაცია, რომელიც მზად არის ახალი გუნდის შენება დაიწყოს, სხვები კიდევ დიდხანს ვერ შეძლებენ გონზე მოსვლას.

გზავნილი გასაგებია, ტებასმა “ბარსასთვის” და “რეალისთვის” კონტრაქტის პირობები უნდა შეცვალოს, ისედაც დიდი ხანია ითხოვენ, რომ ტელეტრანსლაციებიდან გაცილებით დიდი ლუკმა ეკუთვნით, რაც აბსოლუტური სიმართლეა, ნამდვილად ეკუთვნით. მუქარის შემცველი კი ის არის, რომ მესის გარეშე ლა ლიგა მაყურებელთა ძალიან დიდ პროცენტს დაკარგავს, მესის წასვლით მთელი ჩემპიონატი დაზარალდება, არ მინდა ზუსტი რიცხვი ვთქვა, რამდენი პროცენტი დაიკარგება, ახლა ამის განსაზღვრა შეუძლებელია, მაგრამ ფაქტია, რომ მსგავსი დანაკარგი არავის არასდროს ჰქონია.

მარტივად – მაყურებელი ფულია, ან მიიღებ ჩვენ პირობებს, ან მესი მიდის. “ბარსა” ამას შეეგუება, მაგრამ მზად არის თუ არა ლა ლიგა? – დაახლოებით ასე ჟღერს ლაპორტას პოზიცია.

მისი ხედვა გასაგებია, მესის დიდი დრო არ დარჩა, სატელევიზიო კონტრაქტი კი 50 წლით არის გაწერილი, რაც სრული სიგიჟეა, 50 წელში იმდენი რამ შეიცვლება, ფეხბურთი რა ფორმით იქნება გადმოცემული, კაცმა არ იცის, ვინ აფორმებს 50 წლიან კონტრაქტს?! მით უმეტეს, იმ ბიზნესში, სადაც ყოველწლიურად რადიკალური ცვლილებები გვაქვს.

გუნდის ინტერესები გავითვალისწინეო, ასე თქვა ლაპორტამ და ასეც არის საქმე. დილემა მარტივი არ ყოფილა, ხომ იცით, ბართომეუ როგორც მოიქცეოდა? გააფორმებდა ამ კონტრაქტს და მესის დატოვებდა იმის შიშით, რომ ლეოს წასვლა მის სახელთან არ ყოფილიყო კავშირში, რაღაც ნაცნობი სურათია, არა? ისედაც ასე მოიქცა. ბართომეუს არ აინტერესებდა, რა იქნებოდა მომავალში, როგორი იქნებოდა მომდევნო დღე, სწორედ ამიტომ აღმოვჩნდით ასეთ დღეში. პრეზიდენტს უნდა ესმოდეს, რომ კლუბის მომავალზეა პასუხისმგებელი და დღეს მიღებული გადაწყვეტილება წლების მერე მოიტანს შედეგს. ლაპორტა გრძნობს ამ პასუხისმგებლობას, ის კაცი კიდე ვერ გრძნობდა.

სანამ ამ ყველაფრის შედეგი არ გვეცოდინება, ვიღაც გაამართლებს, ვიღაც გაამტყუნებს, ვიღაც უკვე ლანძღავს, ცოტა მეც შემომელანძღა, მაგრამ, რეალურად, რამდენიმე წელში გამოჩნდება, სწორად მოიქცა თუ არა, თუ კლუბი გაკოტრებას გადარჩა და ვალები ნაწილობრივ მაინც დაფარა, ეს უკვე გამარჯვებაა. ბევრს ავიწყდება, რომ “ბარსას” იმდენი ვალი აქვს, უკვე არსებობისთვის იბრძვის და არა გამარჯვებებისთვის.

შეცვლის თუ არა რამეს ტებასი? არა მგონია. მემგონი, რომ ვეღარც შეცვლის, ცვლილებების დრო უკვე წავიდა, ლაპორტა რამდენჯერმე შეხვდა და რამე დათმობაზე რომ ყოფილიყო წამსვლელი, უკვე დათმობდა, ორი ჯიუტი კაცის ამბავია, რომელთაგან არცერთი არაფერს არ თმობს და ორივე მაგრად ზარალდება.

მე კი მესის პატარები დამიდგნენ თვალწინ. გახსოვთ ალბათ წინა სეზონში, როცა ლეო გაქცევის ზღვარზე იყო, ინტერვიუში თქვა, რომ ბავშვებმა ტირილი დაიწყეს, სახლის დატოვება არ უნდოდათო, არავის სურდა წასვლა, არც მესის, 13 წლიდან მოყოლებული ბარსაში ცხოვრობს, როგორია ამ დროს აბარგება?! ახლა წარმოიდგინეთ, რომ ისევ იმავეს თქმა მოუწევს ოჯახისთვის, მოუწევს თქმა, რომ უნდა დატოვონ ქალაქი, ისევ დაიწყებენ ტირილს ბავშვები, მაგრამ მესი ვეღაფერს შეცვლის, ეს უკვე განაჩენია, მასზე არაფერია დამოკიდებული.

არ ვიცი, რას შევადარო, ალბათ კაცმა რომ მთელი ცხოვრება სახლი აშენოს, მთელი თავის შრომა და ნიჭი ჩააქსოვოს და ერთ დღესაც თავისივე აშენებულ სახლში აღარ შეუშვან, ეგეთი ამბავია – აღარ გვაქვს შენი გამოსაკვები თანხა, დიდი მადლობა, კარგად იყავი.

სიგიჟეა.

ერთ-ერთი გამოსავალი იყო, რომ “ბარსას” გაზლუქებულ ფეხბურთელებს თავად გაეკეთებინათ ყველაფერი, რომ მათი ტრანსფერი შემდგარიყო, ტრანსფერზე ათამდე ფეხბურთელია და ვერავინ მიდის, რადგან მათთან თანამშრომლობა არავის სურს, თან მაღალი ხელფასები აქვთ, ყველა თავის თავზე ფიქრობს, მათთვის ეს კლუბი ბევრს არაფერს ნიშნავს, ჰოდა, აღარ არის გასაკვირი, რაც მოხდა. დილით გრიზმანს დახვდნენ ფანები და გამოლანძღეს, ან ხელფასი დაგეკლო, ან წასულიყავიო, მიაჩნიათ, რომ მესის მის გამო მოუწია წასვლა, მარტო გრიზმანი ამ ამბავს ვერ უშველიდა, გრიზმანი ზღვაში წვეთია.

რა იქნება შემდეგ? ლა ლიგის ყველაზე ძლიერი გუნდი იქნება “ატლეტიკო”, რომელიც საშინელ ფეხბურთს თამაშობს და ბათუმის “დინამოს” ყურება უფრო ესიამოვნება ადამიანს, ვიდრე მათი. “კლასიკოზე” მაღალი დონის შეხვედრა ინგლისის პრემიერ ლიგაში ყოველ მეორე ტურში ჩატარდება, “ბარსას” ფეხბურთელებს ძალიან დიდი დრო დასჭირდებათ შოკიდან გამოსასვლელად, განსაკუთრებით კუნ აგუეროს, რომელმაც რანაირად უნდა ითამაშოს ამ პირობებში, ჯერ ვერ წარმომიდგენია. ფეხბურთელები პატარა ბავშვებივით იქნებიან, რომლებიც მშობელმა მიატოვა, უმწეობის და დაუცველობის შეგრძნებით. ლა ლიგა კიდევ უფრო მეტ მაყურებელს და შემოსავალს დაკარგავს, ტებასი აუცილებლად შემოირტყამს ხელს თავში და რაღაცას სინანულით ამოილუღლუღებს, მაგრამ თავისთვის, ჩვენ არ გაგვაგონებს, არ გვეტყვის, რომ შეეშალა და დამნაშავეა.

“ბარსას” მიზანი იქნება ოთხეულში მოხვედრა, თუმცა, ამაზე კიდევ ბევრჯერ მოგვიწევს საუბარი, ახლა მესის არჩევანზე ვისაუბროთ. როგორც ამბობენ, ორი არჩევანია, ლონდონის “ჩელსი” და პსჟ-ი. უპირატესობა, რა თქმა უნდა, პარიზელებს აქვთ, ბევრი რამის გამო, ნეიმარის, დი მარიას, პოჩეტინოს, თუნდაც მბაპეს გამო, მესი ისევ გახდება სუპერ სამეულის ლიდერი და აღარ მოუწევს დემბელესთან წვალება.

“ჩელსის” უპირატესობა პრემიერ ლიგაა, მსოფლიოს საუკეთესო ლიგა, ეს არის და ეს. აი, “სიტის” რომ ინტერესი გამოეჩინა, სულ სხვა ამბავი იქნებოდა, მაგრამ დღეს გვარდიოლამ მესის ზურგი აქცია, გრილიში უკვე ვიყიდეთ და მესიზე არ ვფიქრობთო. აბა რა პეპ, გრილიშს რომ იყიდი, მესიზე როგორ უნდა იფიქრო?!

მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელი ლიგა 1-ში. მთავარი კონკურენტი ჯონათან დევიდი, რომელიც ორი წლის წინ გიორგი ჩაკვეტაძესთან იბრძოდა ძირითად შემადგენლობაში მოსახვედრად. დაუჯერებელია, მაგრამ აქეთ მიდის ყველაფერი და სანამ ამ სტატიას ვწერდი, პარიზი კიდევ უფრო მოახლოვდა, სადღაც 80%-ით დამთავრებული ამბავია. 

ლეოს კიდევ ბევრჯერ დავემშვიდობებით. ალბათ მთელი სეზონის განმავლობაში და ასე უსასრულოდ.

რონალდ კუმანი ყველა მარცხს მესის წასვლას დააბრალებს, იტყვის, რომ ამის მერე დროა საჭირო. ხან პირდაპირ იტყვის, ხან ირიბად, მაგრამ იტყვის.

გუნდში ახალი ლიდერის საჭიროება გაჩნდება, ასეთი კი არ გვყავს, გრიზმანი და დეპაი არ არიან იმ რანგის ლიდერები, რომ ტიტულისკენ გაგვიძღვნენ.

რაღაც დიდი შავი ღრუბელი გვიახლოვდება, მაგრამ ძალა უნდა ვიპოვოთ, ახლა ყველა თამაში ფინალივით იქნება, წვალებით მოსაგები. ყველა თამაში ნერვების წყვეტაში ჩაივლის, ჟორდი ალბას ეგზისტენციალური კრიზისი დაეწყება, პიკე და ბუსკეტსი ფეხბურთში დარჩენის კი არა, სიცოცხლის გაგრძელების აზრსაც ვეღარ იპოვიან, ათი ნომერი კი დაცარიელდება, იმაზე მეტად, ვიდრე რივალდოსა და რონალდინიოს წასვლის მერე დაცარიელდა, ახლა მესის ათი ნომერი მეფე არტურის ხმალივით იქნება, ვინმე რჩეულს დაელოდება და წლები გავა, სანამ ეს რჩეული გამოჩნდება, ან არ გამოჩნდება.

და მაინც, მოვლენები საშინლად დააჩქარა იმ ამბავმა, რომ ვიღაც არაადამიანმა ჩინეთში ღამურა შეჭამა. საოცარ სამყაროში ვცხოვრობთ.