მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: ხელიდან გაშვებული შანსი

თამაშამდე მოვლენები ისე განვითარდა, რომ “კადისთან” მატჩმა განსაკუთრებული მნიშვნელობა შეიძინა. მოხდა ის, რასაც დიდხანს ველოდით – “ატლეტიკომ” წააგო, გაჩნდა შანსი, რომ სხვაობა ექვს ქულამდე შეგვემცირებინა, ამიტომ, მოედანზე ძირითადი შემადგენლობა გავიდა. კუმანის ხელში, როცა “ბარსას” აუცილებლად მოსაგები აქვს, ყველაფერი ძალიან რთულად ვითარდება.

მეორე დავალება სწრაფი გოლის შეგდება იყო, გამომდინარე იქიდან, რომ საფლეიოფო შეხვედრებში ორი თამაში გვაქვს მოსატრიალებელი, “სევილიასთან” და პსჟ-თან, ფრანგებთან “ქამბექი” ფანტასტიკის სფეროა, მაგრამ რას ვიზამთ?! ასეთი ამოცანის წინაშე ვართ და სწრაფ გოლს ბევრი რამის შეცვლა შეუძლია, ჰოდა ვიხილეთ რეპეტიცია, ის რაც “სევილიასთან” და პსჟ-თან აუცილებლად უნდა შევძლოთ, “კადისთანაც” ვერ მოვახერხეთ.

სწრაფი გოლი ვერ შევაგდეთ. შეგვაგვიანდა და ის შეგვიანებული გოლიც თერთმეტმეტრიანს მოჰყვა.

მესამე დავალება, რომელიც გუნდმა შესვენების დროს მიიღო, თამაშის მოკვლა იყო, აუცილებლად გასატანი მეორე გოლი, მშვიდად ყოფნა, სამი ქულის აღება და “ატლეტიკოს” დევნა. მომენტები იყო, მაგრამ ვერ გამოვიყენეთ, რაც გასაკვირი საერთოდ არ არის. მთელი თვეა ვწერთ, რომ ჩვენს თავდამსხმელებს ერთმანეთთან არანაირი საერთო არ აქვთ, გარდა ამისა, ჩანდა მძიმე ფსიქოლოგიური ფონი, რაც პსჟ-თან მარცხმა გამოიწვია და ის ძველი ჭრილობებიც ისევ გაიხსნა, რომელიც წინა წლებმა დაგვიტოვა.

მესამე დავალებაც ვერ შევასრულეთ და მეოთხემ საერთოდ ბოლო მოგვიღო – კარი მშრალათ ვერ შევინახეთ. კლემან ლანგლემ დაგვაღალატა, კიდევ ერთხელ შეგვარცხვინა და ნამუსი რომ ჰქონოდა, “სეპუკუს” მაინც ჩაიტარებდა, მაგრამ უნამუსო აღმოჩნდა.

ასეთი ამბავი იყო, პრეზიდენტის გარეშე დარჩენილ გუნდს პასუხსაც ვერავინ თხოვს, მაგრამ ბართომეუ რომ ისევ სკამზე იჯდეს, ალბათ იტყოდა, რომ ყველაფერი კარგად არის, ჩემპიონატის ლიდერს ერთი ქულით მივუახლოვდითო.

დიდი პრობლემა დაცვაში

ეს არ იყო შემთხვევა, როცა მთელმა გუნდმა ცუდად ითამაშა დაცვაში. კოლექტიური დაცვის დროს დიდი პრობლემები არ გამოჩენილა, როგორც წესი, ამ სეზონში ინდივიდუალური შეცდომები გვაქვს, რომელსაც ჩვენს კარში გოლი მოჰყვება.

ლანგლეს პირდაპირი შემცვლელი უმტიტია და ვერ ვიტყვით, რომ მასზე უკეთესია. კუმანი ენდო, შანსი მისცა, ერთი-ორი შეცდომა აპატია კიდეც, მაგრამ ამით კარგი არაფერი მიგვიღია. ვაის გაეყარა და უის შეეყარა, ასეა კუმანის ამბავი.

მინგესა, პიკე, არაუხო, ყველა მათგანი ცენტრალური ზონის მარჯვენა მხარეს თამაშობს, ლანგლე-უმტიტის გადამკიდე, არ გამოვრიცხავ, რომ არაუხოს პოზიციის ცვლილება მოუხდეს, მით უმეტეს, რომ ყოფილა ასეთი შემთხვევები, ნაკლებად კომფორტულია მისთვის, მაგრამ გუნდს ასე სჭირდება, თუმცა, მის დაბრუნებამდე რა უნდა ვქნათ, აი ეს არის კითხვა.

საერთო ჯამში, მთელი დაცვის ხაზი შესაცვლელია. დესტზე შეიძლება გრძელვადიან პერსპექტივაში დავამყაროთ იმედები. ჯერჯერობით მხოლოდ პოტენციალს ვხედავთ და შესაძლებლობების 50%-საც ვერ გვაჩენებს, ლაპორტას მარჯვენა მცველის მოყვანა სურდა და ნამდვილად არ იქნება ცუდი. ერიკ გარსიაც გეგმაშია, რომელიც ასევე მარჯვენა მხარეს თამაშს არის მიჩვეული, ხოლო მარცხნივ გეგმაც კი არ გვაქვს.

უნდა ადაპტირდეს არაუხო მარცხენა მხარეს, სხვა გზა არ გვაქვს, ახლა თუ არა, შემდეგი სეზონისთვის მაინც.

შესაძლებელია თუ არა მთელი დაცვის ხაზის ცვლილება? არა. სატრანსფერო პერიოდში აქტიურობის ერთადერთი გზა დამატებითი ვალების აღებაა, ეს კი მხოლოდ ლაპორტას შეუძლია თავის კავშირებით, თორემ ვინ მისცემს სესხს ისეთ ორგანიზაციას, რომელსაც მილიარდიანი ვალი აქვს!?

ახალი სესხი ძირითადად ერლინგ ჰოლანდში წავა, ჯერჯერობით ასე ჩანს და ნელ-ნელა ალბათ გაგვაცნობს გეგმას ბატონი ჟოანი.

სრული გაუგებრობა

კარგი პერიოდი, რომელმაც ლა ლიგაში ზედიზედ მოგვიტანა გამარჯვების სერია, ძალიან ხანმოკლე გამოდგა. ფრენკი დე იონგი ფორმიდან ისევ ამოვარდა. ამის ერთ-ერთი მიზეზი მისთვის პოზიციის ხშირი ცვლა იყო, მაგრამ ასე უსახურადაც არ უნდა გამოიყურებოდეს. აშკარაა, რომ ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვს, გამარჯვებულ გუნდში გადმოვიდა და ორი წელია ვისაც არ ეზარება, ყველამ გადაგვირბინა.

ალბათ უკვე კითხვაც გაუჩნდა, სწორად მოიქცა თუ არა? ამას “ბაიერნის” ინტერესიც ემატება, ზაფხულში თავს დაგვესხმებიან, შეეცდებიან, რომ მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაში ჩავარდნილი გუნდის სისუსტით ისარგებლონ და იმედია ფრენკის შევინარჩუნებთ, ოღონდ, თამაში უნდა გამოასწოროს, სხვა შემთხვევაში მისი დარჩენის აზრიც დაიკარგება.

ორი ფეხბურთელი გვყავს, რომლებსაც ერთმანეთის ესმით, პედრი და მესი, ჟორდი ალბაც შეიძლება, რომ ამ ორს მივუყენოთ გვერდით, მაგრამ მისი ჩართვების განსაზღვრა მაინც მარტივი საქმეა, განაპირა მცველი მეტს ვერაფერს იზამს, ამ მატჩში ეგეც მოგვაკლდა. ადრე “ბარსას” თერთმეტივე ფეხბურთელი როგორც ერთი ორგანიზმი ისე მოქმედებდა მოედანზე, ახლა კი მხოლოდ ორი-სამი ფეხბურთელი გვყავს, რომლებიც ერთ ენაზე საუბრობენ.

განსაკუთრებით შეტევაში ჩანს ეს პრობლემა. კიდევ უფრო თუ დავკონკრეტდებით, ფრანგებშია საქმე. ერთმანეთის მაინც ესმოდეთ, საერთოდ სხვაგან არიან. “ბარსა” არ არის ის კლუბი, სადაც სეზონის განმავლობაში 7-8 კარგ შეხვედრას ჩაატარებ და ყველა კმაყოფილი იქნება, ასე არაფერი გამოვა. სანამ ფასი აქვთ, უნდა წავიდნენ. ორივეში ერთად რომ ასი მილიონი ევრო ავიღოთ, ეგეც საქმე იქნება.

მომდევნო თამაშები ხასიათის გამოსასწორებლად უნდა გამოვიყენოთ, რომ “სევილიასთან” გავიბრძოლოთ, უკვე თამამად შეიძლება ითქვას, რომ სეზონის გადამწყვეტი შეხვედრა იქნება, რადგან ერთადერთი ტიტულის პერსპექტივა, სწორად ამ თამაშზეა დამოკიდებული.