მატჩისშემგდგომი მიმოხილვა: ერთ ნაბიჯში

ბარსამ “ოსასუნა” დაამარცხა გასვლაზე და ახლა მხოლოდ “რეალ მადრიდის” ფეხის დაცდენას ელოდება. უბრალოდ, “ესპანიოლი” არ არის ის გუნდი, რომელიც “მადრიდთან” თავს მოიკლავს და ბარსას გააჩემპიონებს. პირიქით რომ იყოს კიბატონო. თუმცა, რა იცი რა ხდება, არც იქ თამაშია მარტივი.

ფლიკი კმაყოფილი იყო, პირველ რიგში იმით, რომ ტრავმირებული ფეხბურთელების მიუხედავად მაინც ახერხებს და იგებს მატჩებს. ეს ბარსა უკვე ინერციით მოძრაობს და ასე აპირებს ჩემპიონობას. რამდენად იქნება ეს ინერცია კლასიკოს მოსაგებად საკმარისი? უკვე ყველა დაღლილი და გამოფიტულია, ყველას მსოფლიო ჩემპიონატისკენ გაურბის თვალი. “ბარსელონასა” და “მადრიდს” შორის იმხელა სხვაობაა რომ არარეალურიც კია ამ სხვაობის აღმოფხვრა. ასე რომ, ან ამ ტურშივე მოხდება ეგ ამბავი, ან მომდევნო ტურში, ან კიდე უფრო მერე, მაგრამ რომ მოხდება ამას წყალი არ გაუვა.

ასე გვემშვიდობებიან?

პირველი კარგი მომენტი “ოსასუნამ” შექმნა, საერთოდ მოსაწყენი მატჩი იყო, განსაკუთრებით პირველი ტაიმი, მიწურულს რაღაცას დაემსგავსნენ გუნდები და გაიქცა ბუდიმირი, ირბინა კარგად, ბურთიც მშვენივრად ატარა, დარტყმითაც თითქოს არ დაურტყამს ცუდად, მაგრამ ძელს მოხვდა ბურთი და ამოიღვნეშა ქომაგმაც. ასეთ მოსაწყენ მატჩებშიც მოქმედებს დაუწერელი წესები – ვერ გაიტან, გაგიტანენ. რა მარტივია და როგორ მუშაობს ყოველთვის. არისტოტელეს ნათქვამს წააგავს, ეგ ხომ პლატონისგან განსხვავებით მხოლოდ იმას ამბობდა, რაც 100%-ით ჭეშმარიტება იყო. “არ დაიპყრობ – დაგიპყრობენ”, – მაშინ ასე იქნებოდა.

მცირე ხანში ბუდიმირმა კიდევ შემოგვიტია და ჩემი აზრით სეზონის საუკეთესო მეკარემ გოლი არ გაატანინა. დიდებული სადებიუტო სეზონი გამოუვიდა ჟოან გარსიას, ოღონდ, ეს ჯერ მხოლოდ პერსპექტივა უნდა იყოს, აუცილებლად უნდა გაიზარდოს და განვითარდეს, პირველ რიგში, კასილიასს მაგონებს და ბარსას ხომ არასდროს ჰყოლია ეგეთი მეკარე.

სულ ეგ იყო პირველი ტაიმი. ბარსა საერთოდ ვერ უტევდა, ბევრი რამ იყო შესაცვლელი და შეცვალა ფლიკმა. მეორე ტაიმი ხომ ყოველთვის მისია. თითქმის ყოველთვის. ჰოდა, გამოიყვანა რაშფორდი და ფერან ტორესი. ახლა რთულია იმის თქმა ვინ დარჩება კლუბში და ვინ წავა – ლევანდოვსკი, ფერანი, რაშფორდი, რუნი, შეიძლება ყველა წავიდეს. მეორე ტაიმი ისევ “ოსასუნას” შეტევებით დაიწყო და ისევ ჟოან გარსია იდგა მაგრად. ეს მატჩი რომ წამოვიღეთ პირველ რიგში მისი დამსახურებაა.

ასე გაიწელა ეს მატჩი ბოლო წუთებამდე, თითქოს უგოლოდ უნდა მორჩენილიყო, მაგრამ მერე მასტერკლასის ჯერი მოვიდა, ბებერი ლომის ჯერი, უბერებელი ოსტატის. დააკვირდით რას შვება ლევანდოვსკი, რა მშვიდად უბნევს თავგზას მცველებს, ბურთი რაშფორდს აქვს ფეხში და ლევანდოვსკი შორეული კუთხისკენ ანიშნებს, მცველს მოძრაობას აწყებინებს, მერე კი უეცრად დასწრებაზე იწყებს თამაშს, პასი შესანიშნავია და დარტყმა კიდევ უფრო უკეთესი. ვინ იცის რამდენჯერ შეუსრულებია ეს მანევრი კარიერის განმავლობაში.

ერთით ნული – ესეც ჩვენი ლევანდოვსკი.

ხუთ წუთში მეორეც შევარდა, ჩაჭრილი ბურთი ფერმინ ლოპესს მიუვიდა, რომელმაც ფერანი გაიყვანა ერთი-ერთზე და იმანაც შეძლო გატანა. დარჩება, წავა? აბა რა ვიცი, მაგრამ ეს სეზონი საერთოდ არ ყოფილა ცუდი. უბრალოდ ეგეთია რა, ყოველთვის გააფუჭებს მომენტებს, არ დადგება ამისგან უგო სანჩესი.

“ოსასუნამ” მაინც შეძლო გატანა და ანგარიშის შემცირება. ეგ იყო და ეგ. სხვა ვერაფერი გაახერხეს. მსაჯის სასტვენის შემდეგ კი ბარსამ ზეიმი დაიწყო. ჰგავდა ეს ყველაფერი საჩემპიონო ზეიმს. ნამდვილი ზეიმი კი “კამპ ნოუზე” უნდა შედგეს, სულ რაღაც შემდეგ ტურში.

წინ კლასიკოა!