ინტერვიუ ერიკ აბიდალთან

2018 წლის დეკემბერში, მწვრთნელის, მისი შტაბისა და გუნდის სრული ანალიზის შემდეგ, გადავწყვიტე, რომ ერნესტო ვალვერდე უნდა შეგვეცვალა. პრეზიდენტს [ბართომეუს] ვუთხარი, რომ ვფიქრობდი, ეს გადაწყვეტილება ახლა უნდა მიეღო. მან მითხრა, რომ ეს მარტივი არ იქნებოდა. ნაცვლად ამისა, იმის საპირისპიროდ, რაც პრეზიდენტს შევთავაზე, 2 თვის შემდეგ მან მწვრთნელთან კონტრაქტის გახანგრძლივება გადაწყვიტა. რა თქმა უნდა, ამ გადაწყვეტილებას დავთანხმდი და მწვრთნელის სრული მხარდაჭერა გავაგრძელე, მაგრამ ეს ჩემთვის ცოტა უცნაური იყო მას შემდეგ, რაც ბართომეუს ვუთხარი, რომ მისი შეცვლა უკეთესი იქნებოდა.

2020 წლის იანვარში ვალვერდეს გათავისუფლების შემდეგ, ჩემს სიაში მაურისიო პოჩეტინო, კიკე სეტიენი, მასიმილიანო ალეგრი და ჩავი ერნანდესი შედიოდნენ. მწვრთნელად სეტიენი დაინიშნა, მაგრამ ჩემი პირველი არჩევანი პოჩეტინო იყო.

პოჩეტინოს ვესაუბრე და ეს მხოლოდ მე არ გამიკეთებია. დირექტორთა საბჭოს ვუთხარი, რომ საუკეთესო მწვრთნელი უნდა მომეყვანა და რომ პოლიტიკური მხარე არ მაინტერესებდა. საუკეთესო მწვრთნელი მინდოდა და პოჩეტინო სწორედ ერთ-ერთი საუკეთესო იყო. ის “ტოტენჰემთან” ერთად ჩემპიონთა ლიგის ფინალში გავიდა და ამას პატივი უნდა სცეთ. მას თამაშის კარგი ფილოსოფია, ვარჯიშის კარგი ფილოსოფია აქვს. ფეხბურთელებს მაურისიო მოსწონთ და ვფიქრობ, რომ ის მაშინდელი სიტუაციაში საუკეთესო მწვრთნელი იქნებოდა.

ვიცოდი, რომ პოჩეტინოს შემთხვევაში პოლიტიკური პრობლემა იყო, ამიტომ დირექტორთა საბჭოს ჩემი არგუმენტი გავაცანი, მაგრამ მათი ზოგიერთი პასუხი “ესპანიოლს” ეხებოდა და ტექნიკურ მხარეს – არა. ვფიქრობ, მან ინტერვიუ მრავალი წლის წინ გააკეთა. მაურისიოს კლუბზე ცუდად არ უსაუბრია. მან თქვა, რომ “ბარსელონას” გაწვრთნამდე არგენტინაში იმუშავებდა. ეს საბჭოს ზოგიერთი წევრისთვის პრობლემა იყო. მათ თქვეს, რომ ის კლუბს პატივს არ სცემდა.

მოურინიომ მრავალი წლის წინ განაცხადა, რომ “ბარსელონა” ყოველთვის მის გულში იყო, მაგრამ ის “რეალის” მწვრთნელი გახდა. კარიერაში ასეთი რაღაცები ხდება. პოლიტიკასა და პროფესიულ გადაწყვეტილებებს შორის ზღვარი უნდა არსებობდეს, მაგრამ “ბარსა” უნიკალური კლუბია დიდი საბჭოთი და უამრავი ადამიანით, რომლებიც გადაწყვეტილებას იღებენ.

ვფიქრობ, მართალი ვიყავი. ჩემი აზრით, ფეხბურთელებს უფრო მეტი ვარჯიში სჭირდებოდათ. გვარდიოლასთან მუშაობის დროს, თუ გინდოდა, საუკეთესო ყოფილიყავი, თავდაუზოგავად უნდა გევარჯიშა. ყველაფერს მოიგებ იმ შემთხვევაში, თუ ყოველ კვირა იმუშავებ. სწორედ ეს ვთქვი მე. არასდროს მითქვამს, რომ ფეხბურთელებს მწვრთნელის გაგდება უნდოდათ.

მესი პირადად მესაუბრა. მტკიცე საუბარი გვქონდა, მაგრამ ამის მიღება შემიძლია. ეს პრობლემა არაა, რადგან გამჭვირვალე უნდა იყო. თავს ძალიან კომფორტულად ვგრძნობდი, რადგან ის ერთადერთი ფეხბურთელი იყო, რომელიც ასე მესაუბრა. ამას პატივს ვცემ. ისიც მესმის, რომ მესი კაპიტანია და მას გუნდის დაცვა უნდოდა, მაგრამ არასდროს მითქვამს, რომ მან მწვრთნელის გაშვება მთხოვა. არასდროს.

მესისთან რამის გამოსწორება არ მჭირდება. ჩემი გადმოსახედიდან, არ ვფიქრობ, რომ ჩვენი ურთიერთობა შეიცვალა. ჩემი აზრით, ეს სიტუაცია მოგვარდა. მან იცის, რას ვფიქრობ. არ მინდოდა, ამ მცირე გაუგებრობას გლობალური სახე მიეღო და მთელი კლუბისთვის პრობელემბი შემექმნა.

2019 წლის ზაფხულში, სატრანსფერო ფანჯრის დახურვამდე 10 დღით ადრე, ლეონარდოსთან [პსჟ-ის სპორტული დირექტორი] მოლაპარაკებების გასამართად პარიზში გავემგზავრე. თან აღმასრულებელი დირექტორი მახლდა. ნეიმარზე ვისაუბრეთ. ვფიქრობ, თუ აღმასრულებელი დირექტორი “პარი სენ-ჟერმენის” წარმომადგენლებს ხვდება, ეს ნიშნავს, რომ ბრაზილიელის შეძენა შეგვეძლო. გრიზმანი რომ არ გაგვეფორმებინდა, 100%-ით დარწმუნებული ვარ, რომ ნეიმარს დავიბრუნებდით.

გარემარბი გვჭირდებოდა, ნეიმარი კი, როდესაც “ბარსელონაში” იმყოფებოდა, საოცარი მოთამაშე იყო. ამას კავშირი არ აქვს იმასთან, თუ რომელი ფეხბურთელია უკეთესი –  ეს ის პოზიცია იყო, რომლის გაძლიერებაც იმ დროს საჭირო იყო. გუნდს ნამდვილი გარემარბი სჭირდებოდა. საბოლოოდ, პრეზიდენტმა გრიზმანი შეიძინა.

ნეიმარის საწინააღმდეგო ერთ-ერთი არგუმენტი ის იყო, მას კლუბის წინააღმდეგ სასამართლო დავა ჰქონდა. კლუბში თქვეს, რომ, თუ ბრაზილიელს დაბრუნება უნდოდა, მას სასამართო პროცესი უნდა შეეწყვიტა. ეს ჩემი პრობლემა არ იყო, რადგან როდესაც “ბარსასა” და ნეიმარს შორის დავა დაიწყო, კლუბში არ ვყოფილვარ. ჩემი აზრით, ფეხბურთელის გაფორმება შემეძლო, მაგრამ ასე არ მოხდა.

2019 წლის მარტში კლუბი ერთ-ერთ კომპანიას დავაკავშირე. კომპანიის სახელს ვერ ვიტყვი, მაგრამ მათ მაშინდელი აღმასრულებელი და გენერალური დირექტორი პეპ სეგურა შევახვედრე. ჩვენ ერთმანეთს ინგლისში 2-ჯერ შევხვდით. ეს კომპანია მზად იყო იმდროინდელი სიტუაციის გამოსასწორებლად კლუბში უზარმაზარი ფული ჩაედო. ისინი “ბარსასთან” მოლაპარაკებებს 2020 წლის ნოემბრამდე აწარმოებდნენ, მაგრამ, საბოლოო ჯამში, არაფერი გამოვიდა.

ვფიქრობ, ფინანსური მდგომარეობის მოგვარება შესაძლებელი იყო, მაგრამ ადვილი – არა, რადგან საუბარი იყო ძალიან, ძალიან დიდ თანხებზე, “ბარსელონა” კი ყველა ინფორმაციას მალავდა. როდესაც ფლობთ კომპანიას, რომელსაც ინვესტიციის ჩადება უნდა, გსურთ, ყველაფერი იცოდეთ. “ბარსელონადან” ინფორმაციის გატანას დრო სჭირდებოდა, რადგან კლუბს რაღაცების საიდუმლოდ შენახვა უნდოდა. მესმის, შესაძლოა, შეგრცხვეთ, ხალხს აჩვენოთ, რომ კლუბს კარგად ვერ მართავთ, მაგრამ ამ ხალხს თქვენი დახმარება შეუძლია, ამიტომ ინფორმაცია უნდა გასცეთ. თუმცა, “ბარსაში” ყველა საკუთარ თავზე ზრუნავდა.

ადამიანების მიმართ უპატუვცემულობა არასდროს გამომივლენია და ამას არასდროს გავაკეთებ, მაგრამ იმ ადამიანებმა, რომლებთანაც ერთად ვმუშაობ, პატივი უნდა მცენ. ოსკარ გრაუს ვუთხარი, რომ უკეთესია, კლუბი დამეტოვებინა. არაფერი არ მინდოდა. თუ ვმუშაობ, ხელფასი მაშინ გადამიხადე, წინააღმდეგ შემთხვევაში – არა. ფული ჩემთვის მეორე ხარისხოვანია.

ლაპორტა “ბარსელონასთვის” კარგი პრეზიდენტი იქნება, რადგან მას აქვს გამოცდილება და იცის, როგორ უნდა იმუშაოს. მოდით, დაველოდოთ და ვნახოთ, რა მოხდება, შეძლებს თუ არა “ბარსა” ძველი დიდების დაბრუნებას.

ვფიქრობ, მესი ყველა დროის საუკეთესო ფეხბურთელია. ლეომ მთელი კარიერა “ბარსაში” გაატარა და მისი დარჩენა მნიშვნელოვანია, რადგან იგი წამყვანი მოთამაშეა. მისი გადაწყვეტილება, მაგალითად, დამოკიდებული იქნება გუნდზე, ახალ პროექტზე, ახალი საბჭოსა და მწვრთნელის იდეებზე და იმაზე, თავს კომფორტულად იგრძნობს თუ არა. მესი მარკეტინგული თვალსაზრისითაც ძალიან მომგებიანია. მისთვის გადაწყვეტილების მიღება იოლი არ იქნება, რადგან, როდესაც მრავალ წელს ერთ კლუბში ატარებ, ზოგჯერ გინდა, სხვა რაღაცაც ნახო. თუმცა, იქნება კი “ბარსელონაზე” რამე უკეთესი? არ ვიცი.