მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: სიმბოლიზმი არ მუშაობს

ვიცით რომ “ბარსა” აღარ არის იმ სიმაღლეზე რომელზეც ჩავის ფეხბურთელობის დროს იყო, მაგრამ ისიც მართალია რომ ამ ფორმაციის გუნდებს ერთმანეთს არ ვადარებთ, როგორც წესი, ამ “ბარსელონას” ბოლო ორი წლის “ბარსას” ვადარებთ, იმისათვის რომ მცირე პროგრესი მაინც დავინახოთ, მაგრამ ვერ ვხედავთ. 

სხვა მწვრთნელებისა კი არა, მე პირადად წინა წლის “ბარსა” უფრო მომწონდა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემპიონთა ლიგის ჯგუფში ჩარჩა. როგორც მინიმუმ, დაცვა მაინც იყო მოწოდების სიმაღლეზე. თუ ჯანმრთელად იყვნენ, რა თქმა უნდა. 

სიმბოლიზმი არ მუშაობს

კაპიტანი დავკარგეთ. შტეგენი კაი ხნით გამოგვაკლდა, რა ძალაა გერმანელი ამის ახსნა მგონი არ არის საჭირო, დაგროვდა ისეთი მატჩები სადაც მარტო შტეგენის გამორჩევაა შესაძლებელი. ეს დროც დადგა. არადა, სულ საპირისპირო სურათიც მახსოვს, მაგალითად, ვან გაალის, ფერერისა და რეშახის დროინდელ “ბარსაში”, სადაც გადასარევი შეტევა იყო, დაცვას არაუშავდა და მეკარე აბსოლუტური კატასროფა გვყავდა. 

ახლა მეკარე გვყავს სუპერვარსკვლავი და ისიც საკაცეზე წევს. 

მიუხედავად ამისა, ოთხი გოლი მეტისმეტია. პირველ რიგში, დაცვამ ითამაშა საშინლად, პენიას კი ყველამ თავისი ხედვით მოთხოვოს. შეიძლება რაღაცაში დავეთანხმოთ ერთმანეთს, რომელი ბურთი უნდა აეღო და რომელს ვერ აიღებდა, მაგრამ ის რაზეც ყველა შეთანხმდება არის ის რომ დაცვა ჩავარდა. 

არც კრისტენსენი-არაუხოს ასეთი ცუდი მატჩი მახსენდება. უმტიტი-ლანგლეს დუეტი გამახსენა. ტფუ ტფუ ტფუ.. 

არადა, რა სიმბოლურია, კაპიტანი არაუხო სამკლავურით და ნიღბით რომ გამოვარდა მოედანზე, კარლეს პუიოლის მსგავსად. კარლესს სხვა ნიღაბი ეკეთა, მერე დუბლებში მყოფ მესის მისცეს სახის ძვლის დაზიანების გამო, მაგრამ დიდი ჰქონდა. 

ჰოდა, გამახსენდა ეს ნიღბიანი ხალხი და ავივსე სიამაყით, მაგრამ რად გინდა.. საშინლად ითამაშეს. 

კიდევ ერთს გავიხსენებ და ამით დავამთავრებ – “ბარსა” – “ვალენსია” გამახსენდა, მაშინაც 2:4 წავაგეთ, მაშინაც სახლში, ოღონდ “კამპ ნოუზე”. ეს ის თამაში იყო სადაც კლუივერტს მაგრად უსტვინეს, მიუხედავად იმისა, რომ გოლი შეაგდო. ხალხს ყელში ამოუვიდა, თეთრი ხელსახოცები დააძრეს და ისეთი ამბავი ატეხეს კედლები ზანზარებდა, მაშინდელი პრეზიდენტი ჟუან გასპარი ფეხზე წამოდგა და გადათეთრებულ “კამპ ნოუს” უყურებდა, ისმენდა სტვენას, ლანძღვასა და გინებას, მის ირგვლივ ხალხი დაიშალა, ხელს ართმევდნენ, დატოვე სტადიონიო მოუწოდებდნენ, მაგრამ ეს იდგა ასე ბოლომდე, ჰოდა, იყო ამაში რაღაც ბარსელონური. ყველაფერი თავზე დაემხო გასპარს, ბართომეუზე ოდნავ უკეთეს პრეზიდენტს მაგრამ მაინც ჰქონდა თავისი პრინციპები. 

ახლა რა ხდება კაცო.. გასაგებია, რომ ასე ცუდად არ გვაქვს საქმე, როგორც მაშინ, მაგრამ ან ამ ხალხს რა უხარია გოლის მერე, იმასაც ვერ გაიგებ რომელ კარში გატანილს აღნიშნავენ, ან ჩავი რას ასავსავებს ამ ხელებს, რას თამაშობს, საით მიდის.. ვერაფერი ვერ გავიგე. 

მარტო ფეხბურთი კი არა, ცხოვრება შეიცვალა. 

ვნახეთ “ჟირონაც” 

პირველად ისტორიაში, “ჟირონამ” “ბარსას” მოუგო, დააგდო ბეჭებზე! გადააფრინდა “მადრიდს” და ლიდერობს ჩემპიონატს. მართლაც კარგი გუნდია, კარგ ფეხბურთს თამაშობს, ეტყობათ ტაქტიკური განსწავლულობა, მაგრამ მეეჭვება ჩემპიონატის ბოლოს ისევ პირველ ადგილზე იყვნენ. არა მგონია რესურსი ეყოთ. 

ისე კი “ჟირონა” CFG-ის წევრია, ამ მულტიკლუბური სისტემის მთავარი გუნდი “მანჩესტერ სიტია” მერე კიდევ 11 კლუბი, სხვადასხვა ქვეყნებსა და კონტინენტებზე. ზოგან სრული პაკეტი აქვთ, ფორმებსა და გერბებსაც ეტყობა, ამ შემთხვევაში 50%-საც არ ფლობენ, მაგრამ გავლენა მაინც დიდია. მაგალითად, სატრანსფერო ბაზარზე, რადგან CFG-ის ერთიანი სკაუტინგის სისტემა აქვს. 

მოკლედ, ეს ჩვენი “ჟირონა” დიდი პროექტის ნაწილია, და იცით ვინ ჩაუყარა ამ სისტემას საფუძველი? ფერან სორიანომ. ჩვენმა “ბარსელონელმა” ძმამ. ახლა “სიტის” აღმასრულებელი დირექტორია. თავის დროზე კი ლაპორტას გუნდში იყო. დაგვიწერია მასზე და შეგიძლიათ თვალი გადაავლოთ. 

დე იონგმაც წააგო 

აქამდე მხოლოდ ვიგებდით ფრენკისთან ერთად. ამ სეზონში. ახლა კი მასთან ერთადაც წავაგეთ. ისიც კი არ აღმოჩნდა საკმარისი. არადა, ყველაზე მეტად მისი თამაში მომეწონა. უფრო მეტად ვიდრე გიუნდოგანის, რომელსაც ყველაზე მაღალი შეფასება დაუწერეს. 

დაიბრუნა თავისი ცნობილი დრიბლინგები, ერთი გენიალური პასიც გააკეთა, მაგრამ რაფინიამ ვერ ივარგა, მე კიდე არ მჯერა იმ გარემარბების, რომელთაც ხუთმეტრიანი ფორა აქვთ და მაინც არაფერი გამოსდით. არ მჯერა, რა ვქნა.. 

ლევანდოვსკიმ როგორც იქნა შეაგდო, მაგრამ მე უფრო ის მომენტი დამამახსოვრდა, ბოლო წუთებზე გათანაბრება რომ შეეძლო და მხარი დაარტყა. თავი არა. მხარი. 

რა ჭირს კაცო ამ კაცს?! 

ისე გადაიღალა თავი და მხარი ვეღარ გაარჩია? ჟანგბადი არ ჰყოფნის? ტვინს აღარ მიეწოდება ბოლო წუთებზე?

პირველ ტაიმში კიდევ ერთი ეპიზოდი მენიშნა, ცუდი ჩაწოდების მერე ჩავი კანსელუს ეძახდა, გაიხა შუაზე, მაგრამ ვერაფრით გააგონა, ახტა, ხელები იქნია, ჩირაღდანი აანთო, – No reaction როგორც ჟოზე იტყოდა, ჩაიქნია ჩავიმ ხელი, პუტა მადრე ამოსძახა და დადგა ვინი პუჰივით. 

აღარ უსმენენ.

“ბარსა” მეოთხზე მიჩანჩალებს. ისე კი, საინტერესო მატჩი გამოვიდა, ყველაფერი შეიძლებოდა ამ შეხვედრაში მომხდარიყო, მოგებაც, ფრეც და გამანადგურებელი მარცხიც, მაგრამ როგორც მორჩა, ალბათ ყველაზე ლოგიკური ეგ იყო.