დამნაშავეები და მსხვერპლი

შეცდომას ყველა უშვებს. შესაძლოა, რამდენიმეჯერ. ჩემპიონთა ლიგის პლეი-ოფს კი 3 ბურთიანი უპირატესობის მოპოვების შემდეგ ზედიზედ ორჯერ ბევრი ნამდვილად არ ეთიშება. “ბარსელონამ”, ერნესტო ვალვერდეს ხელმძღვანელობის დროს, ამის მიღწევა მოახერხა. 

“რომასთან” მარცხი “ბარსამ” გადაიტანა, ფეხბურთელებმა და მწვრთნელმა ბოდიში მოიხადეს, თქვეს, რომ მომდევნო ჯერზე მეტ ყურადღებას გამოიჩენდნენ და ასეთი სცენარი აღარ განმეორდებოდა. მიმდინარე სეზონის შედეგების გათვალისწინებით, ძნელი სათქმელია, რომ კატალონიურ გუნდს კონცენტრაცია აკლდა ან ზოგადად მაღალ დონეზე არ იყო, მაგრამ ბოლოს გამოჩნდა, რომ ჩემპიონთა ლიგა ლა ლიგისგან განსხვავებული ტურნირია და ფინალში გასასვლელად, ამ ფორმაციის “ბარსელონა” მზად არ არის, როგორ დამაჯერებლადაც არ უნდა გახდეს ესპანეთის ჩემპიონი – ზედიზედ ორჯერ. 

“ენფილდზე” “ლივერპული” ორი ლიდერის გარეშე გამოვიდა, თუმცა სასურველი შედეგის მიღწევა მაინც შეძლო. ამის მიზეზი კი, პირველ რიგში, არა იურგენ კლოპის მიერ არჩეული აქამდე არნახული ტაქტიკა და მერსისაიდელების უნაკლო თამაში, არამედ ის იყო, რომ მსოფლიოს საუკეთესო გუნდის სტატუსზე პრეტენზიის მქონე გუნდმა გუნდის შთაბეჭდილებაც კი ვერ დატოვა. 

“ბარსელონას” არ ჰქონდა გარკვეული გეგმა, ისევე როგორც, თუნდაც პირველ მატჩში, რომელიც, ამის მიუხედავად მათი გამარჯვებით, 3-0 დასრულდა. ეს, რა თქმა უნდა, პირდაპირ მიუთითებს მწვრთნელის სისუსტეზე და თუ მისმა გუნდმა ამხელა სხვაობით გაიმარჯვა, მხოლოდ ლიონელ მესის უნდა უმადლოდეს. სწორედ ამის გამო ამარცხებს “ბარსა” მეტოქეებს და არა ვალვერდეს დამსახურებით. ეს იმიტომ, რომ არგენტინელი სქემის გარეშეც ახერხებს მომენტების სხვებისთვის და თავისთვის შექმნას, ჯარიმების გამოყენებას, ბურთის ართმევას და საკუთარი საჯარიმოდან ამოტანას, რაშიც, წესით, თანაგუნდელებიც უნდა ეხმარებოდნენ. შეგვიძლია ვთქვათ, რომ მათ არანაირი დავალება არ აქვთ მხოლოდ ერთის გარდა – მიაწოდონ ბურთი მესის და დაელოდონ, როგორ მოიგებს ის თამაშს. ეს საკმაოდ ხშირად ხდება, ამიტომაც არის მესი ოქროს ბურთის მოგების მთავარი კანდიდატი, მაგრამ ისიც ადამიანია და თუ 30 მეტრიდან ალისონ ბეკერის კარის ცხრიანში ბურთი ზედიზედ მეორედაც არ შეაგდო, არ ნიშნავს იმას, რომ თამაში ჩაუვარდა და გუნდის კრახი მხოლოდ მისი ბრალია. 

“ბარსელონას” კაპიტანი “ლივერპულთან” უნაკლო თამაშისგან შორს იყო, მაგრამ გამჭოლი გადაცემებით კოუტინიო, სუარესი და ალბა კარგ დასარტყმელ პოზიციაზე მაინც გაიყვანა და წესით, ეს საკმარისი უნდა ყოფილიყო. პირველ ტაიმში ერთ მათგანს მაინც რომ გაეტანა, “ლივერპული” თამაშის შემოტრიალებას ვეღარ მოახერხებდა. 

ასე რომ, დამნაშავე მესი არ არის. ის უფრო მსხვერპლია და ყველაზე ნაკლებად იმსახურებს იმ კრიტიკას, რომელიც ბოლო დღეებში “ბარსელონას” ფეხბურთელებისკენაა მიმართული. 

მოედანზე მთავარი დამნაშავე იყო ჟორდი ალბა, მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო მარცხენა მცველი, რომელმაც გადამწყვეტ მომენტში დაამტკიცა, რომ მხოლოდ ერთი თანაგუნდელის დანახვა შეუძლია – ეს იმ გუნდში, რომლის ფილოსოფიის აუცილებელი კომპონენტი პასები და გუნდური თამაშია – და დაცვაშიც შეცდომები დაუშვა, რასაც გოლები მოჰყვა. ასევე უნდა აღვნიშნოთ ლუის სუარესი, რომელსაც ამ სეზონში მხოლოდ პერიოდული გამონათებები აქვს, ივან რაკიტიჩი, რომელმაც უსასრულობასთან მიახლოებული უარყოფითი შეფასება დაიმსახურა და ფილიპე კოუტინიო, რომელიც წელს მხოლოდ სახელი და გვარია. 

რაც შეეხება დანარჩენ ფეხბურთელებს, ყველაზე ძნელი მარკ ტერ შტეგენის დამსახურებაა. გოლები მისი ბრალი არ იყო და 0:3-ზე, ერთადერთი ფეხბურთელი იყო, რომელსაც ემოცია ეტყობოდა და სხვების გამხნევებას უშედეგოდ ცდილობდა. ჟერარ პიკემაც კარგად დაიწყო და ზოგადად, ის დაცვის ხაზზე უდავოდ საუკეთესოა, არტურო ვიდალმა კი სხვა ნახევარმცველებზე ორჯერ მეტი სამუშაო შეასრულა, თუმცა ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა. 

მაშინ, ვისი ბრალია ასეთი შედეგი? მწვრთნელის, ფეხბურთელების, ბართომეუს, ედუარდ შევარდნაძის თუ ყველასი ერთად? ჟოზეპ ბართომეუს თემის განხილვა ცალკეც შეიძლება, ამ შემთხვევაში კი მთავარი დამნაშავე აშკარად ერნესტო ვალვერდეა. ფეხბურთელების ასეთი თამაში, შეგვიძლია, მეტწილად მას დავაბრალოთ, რადგან, ძნელია კარგად ითამაშო, როცა მწვრთნელისგან მითითება არ გაქვს და მოედანზე მხოლოდ ლეო მესისთვის გამარჯობის სათქმელად ხარ გაგზავნილი. ძნელი დასაჯერებელია, რომ ფილიპე კოუტინიოს მოულოდნელად ასეთი კარიერული დაღმასვლა დაეწყო. უბრალოდ, ის ორი წელია, “ბარსელონაში” თამაშობს და ჯერ კიდევ არ ვიცით და თავადაც არ იცის, რომელ პოზიციაზე უნდა ითამაშოს და კონკრეტულად რა ევალება. უსმან დემბელე ძალიან ნიჭიერი და განსხვავებული ხასიათის ფეხბურთელია, თანაც ჯერ ძალიან ახალგაზრდაა და განსაკუთრებული მიდგომა სჭირდება იმისთვის, რომ სუპერვარსკვლავად ჩამოყალიბდეს, ვალვერდეს მხრიდან კი ამის მსგავსსაც ვერაფერს ვხედავთ. 

რა ნაბიჯი უნდა გადაიდგას ვითარების შესაცვლელად? ნამდვილად გეგმავს თუ არა “ბარსელონას” ხელმძღვანელობა 10 ფეხბურთელის გაშვებას და გუნდის მთლიანად გადახალისებას, ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, სანამ გუნდს ერნესტო ვალვერდე წვრთნის. ნებისმიერი მოთამაშე, რომელიც 160 მილიონიან კოუტინიოს ჩაანაცვლებს, მის ხელში აუცილებლად ბრაზილიელის ბედს გაიზიარებს. 

იმისთვის, რომ “ბარსელონა” გახდეს ნამდვილი გუნდი, ისეთი, როგორიც კლოპის “ლივერპულია”, მხოლოდ რამდენიმე ფეხბურთელის შეცვლაც საკმარისი იქნება (მათ რიცხვში არცერთი ბრაზილიელი და ფრანგი არ შედის, სამაგიეროდ შედის კევინ-პრინსი, რომლის კარიერული პიკი გაერთიანებული სამეფოს ყველაზე უფროსი პრინცის ახალგაზრდობას ემთხვეოდა და ივან რაკიტიჩი) ამასთან ერთად კი მწვრთნელის მოყვანა, რომელსაც საკუთარი ხასიათი აქვს და თამაშის წინ მხოლოდ შემადგენლობის შერჩევით არ შემოიფარგლება.  

ძალების სწორად გადანაწილებასთან და მონდომებასთან ერთად, ეს საკმარისი იქნება იმისთვის, რომ “ბარსამ” მომდევნო სეზონიდანვე ევროპის უძლიერესი გუნდის არაფორმალური სტატუსი მოიპოვოს და ლიონელ მესის მიერ ნანატრი “ლამაზი თასიც”, 5 წლიანი პაუზის შემდეგ, “კამპ ნოუზე” დააბრუნოს.