სამი ქულა და უსახური თამაში

დონ კიხოტი და სანჩო პანსა კვლავ საქმეში არიან. როგორც სერვანტესის გმირები, მკითხველისათვის მოულოდნელად, უკვდავი კლასიკის მეორე ნაწილში, დიდ საქმეებს სჩადიან, ასევე “ბარსას” მწვრთნელებსაც, მოულოდნელად რაღაცები გამოსდით ხოლმე, აი ამ დავიდარაბაში რასაც ბოლო დროს თვალს ვადევნებთ, კარგი თამაშებიც გამოერევა, მერე კი ყველაფერი ისევ თავიდან იწყება.

ძალიან გვსურდა “ვილიარეალთან” ნაჩვენები კარგი თამაშის შემდეგ, კლუბს დინამიკა შეენარჩუნებინა და ამისათვის იდეალური მეტოქე ჰყავდა, მადრიდის “რეალის” შემდეგ, ყველაზე გამაღიზიანებელი მეტოქე, რომელიც კლდის პირზე იდგა და ერთი ხელის კვრა სჭირდებოდა ლა ლიგიდან გადასაჩეხად, “ბარსას” ხელის კვრა კი დიდი უხეირო და არასანახაობრივი რამ გამოდგა, მემგონი უფრო სწორი იქნება, თუ ვიტყვით, რომ “ესპანიოლს” ფეხი დაუცდა და რანგით მეორე ლიგაში თავად გადაიჩეხა.

გასაკვირი არ არის ის, რომ “ბარსას” ფეხბურთელებს თამაშის სურვილი დიდად არ ეტყობათ, პირიქით, გასაკვირია ის, რომ ხანდახან ასეთ სურვილს ვატყობთ და იშვიათად კარგი თამაშიც გამოდის.

აბა როგორ უნდა მოახერხოს მწვრთნელმა, იმ გუნდის მოტივირება, რომლის კაპიტნებიც, უპირველსად კი პირველი კაპიტანი, უბრალოდ აიგნორებს? ამას კი მთელი გუნდი ხედავს, ამ დროს როგორც არ უნდა ცდილობდნენ ფეხბურთელები, მწვრთნელების მიმართ პატივისცემა მაინც იკარგება. არაფრად აღარ აგდებენ, აღარც უსმენენ, ყველას ჰგონია, რომ საქმე თავად უკეთ იცის და თუ ეს გაუგებარი ხალხი, სათადარიგოთა სკამზე ღრიალით გასკდა, ტემპს მოუმატეთო, ამას შედეგი დიდად არ მოჰყვება.

რომ არა მადრიდის “რეალის” ბევრად კარგი სათამაშო ფორმა, მიზეზებს თავისუფლად ვიპოვიდით, მაგალითად ვიტყოდით, რომ სამ დღეში ერთხელ თამაშმა ფეხბურთელები გამოფიტა, ვიტყოდით, რომ “ბარსელონაში” საშინელი სიცხეა, რომელიც მათზე ცუდად მოქმედებს, სწორედ ამიტომ ტემპი დაბალია და მოედანზე სწრაფად გადაადგილება ჭირს, მაგრამ მთავარი მეტოქე, იგივე პირობებშია და ბევრად კარგად გამოიყურება, ამიტომ თავის მართლების უფლება არ გვაქვს.

თუმცა, ერთი დიდი განსხვავება მაინც ჩანს – “ბარსას” ბევრად ბებერი შემადგენლობა ჰყავს. ეს რისი ბრალია, ყველამ ვიცით, ვის უნდა ეზრუნა გუნდის გაახალგაზრდავებაზე და ვერ იზრუნა ესეც ვიცით, ეგ კი არა, ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი ახალგაზრდა გაუშვეს და კიდევ ერთი 30 წლის ფეხბურთელი დავიმატეთ, იმის მაგივრად, რომ კლუბში ახალი, ახალგაზრდა სისხლი მოდიოდეს.

თქვენი არ ვიცი, ერთი სული მაქვს როდის ჩამთავრდება ჩემპიონატი, რომ დონ კიხოტის გადაყენების შესახებ დავიწყო “ნიუსის” წერა, ის ფოტოც თან დავურთო, სადაც სანჩო პანსასთან ერთად იქნება აბარგებული, არ დავმალავ და ედერ სარაბია, სეტიენზე მეტად მეჯავრება, ალბათ იმიტომ, რომ “ტვიტერზე” მადრიდის “რეალს” და მის ფეხბურელებს აფანატებდა, მათ შორის ისეთ ფეხბურთელებს, რომლებსაც თავად მადრიდელებიც კი აკრიტიკებდნენ, ხანდახან კრიტიკის ქარ-ცეცხლშიც კი ატარებდნენ, ჩვენ კი “რეალის” თავგადაკლული ფანი, გუნდის მწვრთნელად დავნიშნეთ.

აბა, ამის მერე, იგნორი რა გასაკვირია?!

იყო ალაგ-ალაგ პოზიტივები, ყველაზე კარგი რაც მოხდა, სემედუს გაყვანა და ფატის გამოყვანა იყო, ნამდვილად დროული და კარგი ცვლილება. საქებარი სიტყვებიც კი დამცდა, მაგრამ ფატი სამართლიანად გააწითლეს და კინაღამ კატასტროფად შემოგვიბრუნდა ეს გაბედული ცვლილება.

არადა, საინტერესო იქნებოდა ოთხი შემტევის ერთად ხილვა.

სამი ქულა ჩაწერილია! 

ცოტა გადაღლილი იმედით ველით, “რეალის” ფეხის დაცდენას.