“ბატონო მოურინიო, გიბრძანებ, რომ მორჩე მადრიდის “რეალის” სახელის შელახვას თქვენი პათეტიკური ქმედებებით, რომელიც პატარა გაფუჭებული ბავშვის საქციელს ჰგავს, და მოვითხოვ, რომ დღეიდან შენ შეწყვიტავ აღეულობას და მწვრთნელებისთვის თითების ჩხვლეტას!!!”… სარკის წინ მარტივია, მაგრამ თუ პირისპირ ვეტყვი, ვშიშობ, ერთ თვალს დავკარგავ.”
გასული სეზონის “ბარსა” ცნობილი იყო, როგორც “მანიტა” (პატარა ხელი)
… მადრიდი ცნობილი გახდება, როგორც “დედიტო” (პატარა თითი)
ერთი წლის წინ მოურინიო დავხატე, როგორც “მტირალა ბავშვი”… როგორც “მოსასხამში გახვეული გიჟი”… როგორც “მუცლით მეზღაპრე” თავის თოჯინა კარანკასთან ერთად… როგორც თავის მომაბეზრებელი ბუზი… მაგრამ უკვე ვნებდები. ვხვდები, რომ, რაც არ უნდა სამწუხარო იყოს, ნამდვილი მოურინიო ყველა ჩემს კარიკატურას აჭარბებს.
მოურინიომ ძეგლს იმსახურებს
– რატომ?
– იმიტომ, რომ ჩვენ უკეთესები ვართ!